Η καρδιά σαν λέξη διαθέτει ένα ρο, μάτια μου!
Μα… λέξη δεν είναι μόνο η προφορά, δεν είναι η γραφή, είναι η σημασία της.
Οι λέξεις έχουν να κάνουν με το υλικό που αποτελούνται, με την αύρα που εκπέμπουν, με τα συναισθήματα που προκαλούν.
Συνεπώς και η καρδιά ακουμπά στα πιο βαθιά υγρά σύμφωνα της γλώσσας μας και γράφεται με πέντε… ρο!
Αφεθείτε στα ρο που τη σκιαγραφούν. Στα ρο της δικής σας καρδιάς.
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΗΓΗ
ΚΥΚΛΟΣ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ.Στον αέναο κύκλο της φύσης, η ποίηση χαϊδεύει το χώρο με την ηχώ της και μαγεύει το χρόνο με την αντήχηση της, σε ένα ταξίδι διαχρονικά κυκλικό. Όλα στη φύση διέπονται από τους κανόνες του κύκλου. Γέννηση, φθορά, θάνατος, ένας κύκλος που μας απλώνει τον διαβήτη του και υπογράφει την αιωνιότητα του. Και τούτος ο κύκλος εσωκλείει πάντα ρυθμό, αρμονία, ηχοχρώματα, ποίηση.
Γιατί η ποίηση είναι η ίδια η ζωή , η φύση του γήινου σύμπαντος ,ο κύκλος των ανθρωπίνων πόθων και παθών.
Ένα κέντημα λέξεων,η ποίηση που υφαίνει πέπλα προστασίας στο χωρόχρονο της ανθρώπινης ύπαρξης. Η ποίηση γεννιέται και κατοικεί χωρίς σαβουάρ βιβρ ,παντού. Μπορεί να τη νιώσει κάποιος στο πιο απλό και στο πιο σύνθετο. Είναι ακριβό κέντημα η ποίηση αλλά.. δεν φαντάζει παράταιρη πουθενά.. μάλλον μοιάζει με την αγκαλιά που δεν έχει νούμερα και καλύπτει όλα τα σώματα με το σωστό πάντα μέγεθος και την ίδια ανεξίτηλη ποιότητα.
Αν ερωτηθεί κάποιος δημιουργός γιατί γράφει ποιήματα ,η απάντηση ξεφεύγει αβίαστα από το στόμα του:
"Γιατί έτσι νιώθω, έτσι θέλω, έτσι απελευθερώνομαι.Εξορκίζω τους φόβους μου,υπογράφω τις ανάγκες μου,πλάθω τις ελπίδες μου,περιγράφω τα όνειρα μου, υπογράφω τα λάθη μου ".
Η ποίηση απελευθερώνει φωνές. Φωνές εσωτερικότητας που περιμένουν την ποιητική δράση για να εξωτερικευτούν.
Δύσκολος ο ορισμός της.
Πλέον σηκώνω τα χέρια ψηλά .Δεν μπορώ να την ορίσω επακριβώς.. γιατί πάντα κάτι μου ξεφεύγει στην ερμηνεία της, όπως και στα ποιήματα τα δικά μου και των άλλων.
Πάντα κάτι μου λείπει ,πάντα κάτι μου στερεί την απόλυτη γεύση. Θέλω ένα καρύκευμα παραπάνω, μία ακόμα στιγμή να καταγράψω ..δεν ξέρω.. κι αυτή η ανησυχία οδηγεί και μένα κι όλους τους ποιητικούς δημιουργούς να γράφουμε ξανά και ξανά ,στην προσπάθεια να ολοκληρώσουμε ένα ποιητικό κύκλο που μας περιστρέφει συνεχώς γύρω από τον εαυτό του και μας επιστρέφει πάντα στην ίδια αρχή.
Και τα ποιήματα μας ολοκληρώνονται και χαμογελάμε..μα μόλις τα ξαναδιαβάσουμε ζητάμε κάτι παραπάνω ..συνεχώς.. κάτι παραπάνω . Κι έτσι κατέληξα στο συμπέρασμα πως η ποίηση είναι όντως ένα χαμόγελο του νου, γλυκό ή πικρό που φλερτάρει με τη στιγμή και απογειώνει τον υποτελή της παροδικά. Και μετά τον ξαναβάζει στο ποτάμι των σκέψεων και δεν του επιτρέπει να πλησιάσει εύκολα τις όχθες του ή μάλλον.. του δημιουργεί την παραίσθηση της προσέγγισης και στη συνέχεια ο κυματισμός του ,τον παρασύρει στο βάθος ξανά και ξανά κι αναμετριέται έτσι συνεχώς... ο άνθρωπος με τις διαθέσεις του, ο δημιουργός με το έργο του, ο καλλιτέχνης με την ψυχή του και οι ποιητικές δημιουργίες με τον ίδιο τους τον εαυτό.
Η ποίηση προφανώς δεν έχει όρια, μήτε φραγμούς, ίσως είναι η μόνη που χαρίζει στη ψυχή την πραγματική ελευθερία!
Τα ποιητικά πονήματα είναι άλλοτε αποκαλυπτικά, άλλοτε συγκαλυπτικά, κάποιες φορές διεγερτικά και κάποιες άλλες, ηρεμιστικά. Γενικά αποτελούν ιάματα ψυχής και μυαλού. Η ποίηση "εν ολίγοις" λειτουργεί θεραπευτικά και μυστηριακά.
Άλλοτε εκφράζεται με συμβολισμούς σκέψεις και συναισθήματα κι άλλοτε όλα τούτα τα αφήνει άφοβα να κυριεύσουν τον διαλογισμό και να μιλήσουν αβίαστα και ρεαλιστικά.
Η ποίηση ,από την άλλη ,είναι διάθεση στιγμής. Όταν ξαναδιαβάζουμε ένα δικό μας ποίημα ,το αισθανόμαστε διαφορετικά σε σχέση με τη στιγμή που το γράψαμε ..τολμώ να πω ...και λίγο.. αδιάφορα, καθώς ενδεχομένως συγκλονιζόμαστε από κάποιο άλλο εντονότερο συναίσθημα στιγμής. Για αυτό και η ποίηση έχει πολλές ερμηνείες με βάση το χώρο των συναισθημάτων που ξεδιπλώνεται κάθε φορά και το χρόνο της ενίοτε ψυχικής κατάστασης του ατόμου.
Δεν μπορεί να οριστεί με φθαρτούς όρους μάλλον η ποίηση και για αυτό το λόγο μας μπερδεύει.
Άφθαρτη είναι ,διαχρονική είναι, ελεύθερη είναι, μαγική είναι ..πώς λοιπόν να την προσεγγίσουμε φθαρτά ,προσωρινά ,
δεσμευτικά ;
Η μόνη αλήθεια της που μπορούμε να εισπράξουμε στο έπακρο είναι πως χαρίζει ποιότητα στην ανθρώπινη ψυχή. Ας αρκεστούμε λοιπόν σε αυτόν της το ρόλο.
Η ποίηση είναι ποιοτική κι ανακουφιστική.
Κι αυτά τα δύο της συστατικά είναι επαρκή για τον ορισμό της ,θεωρώ.
Και υπεραρκετά για μας τους ταπεινούς υπηρέτες της που έχουμε δηλώσει την πλήρη υποταγή μας στην κυριαρχία της .
Είμαστε ένας κύκλος απλών ποιητών που κυκλώσαμε αρμονικά συναισθήματα και εικόνες, εμπειρίες και πόθους,αρώματα θάλασσας και μυρωδιές βουνού, που ενώσαμε τις ελπίδες και τις προσδοκίες μας ,σε μια ποιητική ανθολογία που ξεκινά από τα Βόρεια και φτάνει στα Νότια της Ελλάδας μας για να αρωματίσει με μια ποιητική λιμνοθάλασσα τις δικές σας ψυχές.
Ελπίζουμε να εισχωρήσετε και ..εσείς στον κύκλο των σύγχρονων ονειροπόλων,των αθεράπευτα ρομαντικών, των ποιητικών περιηγητών, των ελεύθερων λεξιπολιορκημένων ,των ακούραστων ποιηματοπειρατών του λυτρωτικού κύκλου της ποίησης.
Εύα Μαζοκοπάκη.
Ποίημα
Α ΠΑΓΚΡΗΤΙΟ ΒΡΑΒΕΙΟ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ 2019
Από την λογοτεχνική ομάδα " ΚΡΗΤΩΝ ΛΟΓΟΣ"
Εμπεριέχεται στην πρώτη ανθολογία ποίησης
" Κρητών λόγος"
ΤΙΤΛΟΣ ΠΟΙΗΜΑΤΟΣ
“ΑΛΩΣΗ ΨΥΧΗΣ”
Ακροβάτης απείθαρχος σε τσίρκο, η ανάσα μου
να στηρίζεται στο σκοινί που λικνίζεται σαν αιώρα.
Επιβάτης σε σαπιοκάραβο, η σκέψη μου,
να κλυδωνίζεται στους τριγμούς των ρευμάτων.
Λαθραναγνώστης σε σκισμένο βιβλίο, η ψυχή μου,
να φυλλομετρά τις σελίδες των παθών.
Πολεμιστής σε αρένα μονομάχων, οι αισθήσεις μου,
να παλεύουν στον αγώνα των καημών.
Ιππότης θολός σε πίστα ιστορίας, η αλήθεια μου,
να διαλύει στο κάδρο το έρεβος των πόθων.
Σταυροφόρος αιθέριος σε μάχη, η αγάπη μου,
να τεμαχίζει σε διάφανες χώρες τα δάκρυα .
Γυρολόγος σε τόπους ανύπαρκτους, η λαχτάρα μου ,
να πουλάει σε πλάνα μέρη την ελπίδα της ζωής .
Κυβερνήτης άυλος σε θάλασσα κρύα, η θέρμη μου,
να ποτίζει σε άμμους το νέκταρ της φύσης.
Παλιάτσος παλαίμαχος σε σόου, οι φόβοι μου,
να διατρέχει σε βάθρα το γέλιο των ρυτίδων.
Θεατρίνος κακόγουστος σε σκηνή, τα ένστικτα μου,
να δίνει ερμηνεία στο εύρος των πληγών .
Αλήτης σε δρόμους φθαρμένους, η γλώσσα μου,
να φωνάζει σε πλήθος το μήκος της λύπης .
Ακροατής κωφός σε θέατρο άμορφο, η ιστορία μου,
να δηλώνει σε αμάχους το βάθος των ονείρων.
Πειρατής ξέπνοος σε ταξίδι ανήκουστο, οι πόθοι μου,
να κουρσεύει σε ωκεανούς τα λάφυρα της ανάγκης.
Αετός άφτερος σε ουρανό κατάμαυρο, το πείσμα μου,
να υψώνει λάβαρα στο βουνό των κριμάτων .
Ήρωας άσημος σε μυθολογία, οι τύψεις μου,
να κυνηγά σε δάση τα δαιμόνια του “είναι”.
Αμαξηλάτης ραγισμένος στο χώμα, ο εαυτός μου,
να κυλάει σε παγοδρόμιο την άλωση της ζωής .
Γιατί η Άλωση, έννοια άπιαστη, ανήκει σε μένα
ο κρότος που σκόρπισε με γέμισε αίμα...
μα ο Τιτανικός που ναυάγησε, πότισε φόβους
ισάξια άλωση Θερμοπυλών με τριακόσιους!
Εύα.Ε.Μαζοκοπάκη
ΠΟΙΗΜΑ
ΤΟ ΔΑΓΚΩΜΑ ΤΟΥ ΦΙΔΙΟΥ
Ασάλευτα τα λάθη επιπλέουν στην επιφάνεια των στεναγμών.
Απόρθητα τα πάθη ξεχειλίζουν στον ωκεανό του χρόνου.
Ανίκητες οι εμπάθειες ροκανίζουν το σώμα της ψυχής.
Αδιάβλητα τα ψέματα τρυπούν τις εστίες των αισθημάτων.
Ηττημένος ο άνθρωπος σκύβει στα βάρη των ενοχών.
Πονεμένη η ύπαρξη ματώνει στην κρεμάλα της άλωσης.
Θαμπωμένο το ον σκοτεινιάζει στο έρεβος των φόβων.
Στραγγισμένος ο διαβάτης σέρνεται στο μονοπάτι των καημών.
Αδυσώπητη η λαίλαπα του χρέους επιζητά πληρωμή.
Ατελεύτητη η χίμαιρα τυφλώνει το φως της λύτρωσης.
Απροσπέλαστη η μοναξιά συρρικνώνει τις φτερούγες της επαφής.
Απάνθρωπη η σιωπή διαβρώνει τις κραυγές των ελπίδων.
Η έχιδνα της καρδιάς σέρνει τα ερείπια των πόθων.
Το σφύριγμα της ηχούς της μακρόσυρτο στο πέλαγος της προδοσίας.
Το χτύπημα της ,ύπουλο στην απάθεια των αισθήσεων.
Το δηλητήριο, υγρό πυρ,εστιάζει στην καθολική άλωση.
Το δάγκωμα λεηλατεί και το τελευταίο απομεινάρι διαφυγής.
Ο πόνος διαχέεται σε όλο το μήκος και πλάτος της ύπαρξης.
Το δηλητήριο ρέει στον αθεράπευτο πανικό των αβάστακτων πόνων.
Το φίδι κάρφωσε την ανθρώπινη απόγνωση στο κέντρο της καρδιάς.
ΕΥΑ.Ε. Μαζοκοπάκη
ΤΟ ΔΑΓΚΩΜΑ ΤΟΥ ΦΙΔΙΟΥ
Ασάλευτα τα λάθη επιπλέουν στην επιφάνεια των στεναγμών.
Απόρθητα τα πάθη ξεχειλίζουν στον ωκεανό του χρόνου.
Ανίκητες οι εμπάθειες ροκανίζουν το σώμα της ψυχής.
Αδιάβλητα τα ψέματα τρυπούν τις εστίες των αισθημάτων.
Ηττημένος ο άνθρωπος σκύβει στα βάρη των ενοχών.
Πονεμένη η ύπαρξη ματώνει στην κρεμάλα της άλωσης.
Θαμπωμένο το ον σκοτεινιάζει στο έρεβος των φόβων.
Στραγγισμένος ο διαβάτης σέρνεται στο μονοπάτι των καημών.
Αδυσώπητη η λαίλαπα του χρέους επιζητά πληρωμή.
Ατελεύτητη η χίμαιρα τυφλώνει το φως της λύτρωσης.
Απροσπέλαστη η μοναξιά συρρικνώνει τις φτερούγες της επαφής.
Απάνθρωπη η σιωπή διαβρώνει τις κραυγές των ελπίδων.
Η έχιδνα της καρδιάς σέρνει τα ερείπια των πόθων.
Το σφύριγμα της ηχούς της μακρόσυρτο στο πέλαγος της προδοσίας.
Το χτύπημα της ,ύπουλο στην απάθεια των αισθήσεων.
Το δηλητήριο, υγρό πυρ,εστιάζει στην καθολική άλωση.
Το δάγκωμα λεηλατεί και το τελευταίο απομεινάρι διαφυγής.
Ο πόνος διαχέεται σε όλο το μήκος και πλάτος της ύπαρξης.
Το δηλητήριο ρέει στον αθεράπευτο πανικό των αβάστακτων πόνων.
Το φίδι κάρφωσε την ανθρώπινη απόγνωση στο κέντρο της καρδιάς.
Εύα. Ε. Μαζοκοπάκη.
