ΜΕ ΤΗΝ ΗΧΩ ΤΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥ

 Με λένε Σοφία Τανακίδου, γεννήθηκα σε ένα μικρό χωριό των Σερρών στους πρόποδες του βουνού Μπέλες και μεγάλωσα στη Θεσσαλονίκη.

Από παιδί είχα μια έμφυτη κλήση να γράφω, αλλά και να ακούω. Έτσι άκουγα την μητέρα μου να μου διηγείται ανέκαθεν όχι παραμύθια, αλλά αληθινές ιστορίες της ζωής της. Η ιστορία της μητέρας μου για την υιοθεσία της που έμαθε εντελώς ξαφνικά και συγχρόνως με άσχημο τρόπο στα 17 της χρόνια , μού έδωσε το έναυσμα να γράψω τους λύκους μου.

Ήθελα να μιλήσω για την αγάπη των θετών γονιών που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τους πραγματικούς μας γονείς. Γιατί ένα παιδί το αγαπάς όταν το ζεις κι όχι επειδή το γεννάς. 

Ήθελα να γράψω τους χιλιάδες λόγους που μια μάνα μπορεί να στερηθεί το παιδί της, χωρίς να το θέλει ή ακόμη κι όταν το αποφασίσει μόνη της… πως πολλές φορές το κάνει γιατί σκέφτεται πρώτα το συμφέρον του παιδιού της και πως θα του διασφαλίσει μια ζωή γεμάτη αγάπη.

Ήθελα να κάνω λόγο επίσης και για τα παιδιά που μεγαλώνουν ορφανά και πόσο πολύτιμο είναι να έχουν έναν άνθρωπο να τους στηρίξει στα δύσκολα σαν μάνα...

Ήθελα να αναφερθώ όμως και στους γονείς που μεγαλώνουν τα παιδιά τους θεωρώντας πως θα πρέπει να ακολουθούν τον δρόμο που αυτοί έχουν κανονίσει για αυτά, χωρίς γνώμη δική τους και χωρίς καμία αντίρρηση.

Νομίζω πως μέσα στους λύκους που ονειρεύτηκα χώρεσα όλες αυτές τις οικογένειες κι έδωσα το στίγμα για να αναρωτηθεί ο κάθε αναγνώστης που θα το διαβάσει τι είδους οικογένεια θα ήθελε να δημιουργήσει στη ζωή του και σε τι οικογένεια θα ήθελε ο ίδιος να μεγαλώσει.

Η μητέρα μου, μου έλεγε πάντα ότι δε θα άλλαζε τους θετούς της γονείς για κανέναν άλλον στον κόσμο... 

Υπάρχουν στη ζωή οικογένειες αρνιών και οικογένειες λύκων...

Όταν ζεις με λύκους οφείλεις να γίνεις καλός λύκος... κι όταν ζεις με αρνιά οφείλεις πάλι... να γίνεις λύκος για να τα προστατέψεις από τους λύκους...

Μια μάνα... οφείλει να προστατεύσει τα παιδιά της....αυτό μου έμαθε η μητέρα μου... κι αυτό είναι όλο το νόημα του βιβλίου μου.

Με εκτίμηση 

Σοφία Τανακιδου.

ΜΕ ΤΗΝ ΗΧΩ ΤΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥ

Καλημέρα σας!

Ονομάζομαι Κωνσταντία Κοζανίτου αλλά οι φίλοι μου με φωνάζουν Ντίνα. Γεννήθηκα και μεγάλωσα στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασα Αγγλική Φιλολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Η κλίση μου για τη λογοτεχνία και την ποίηση φάνηκε από τα νεανικά μου χρόνια και σε συνδυασμό με τις σπουδές μου μεγάλωσε και θέριεψε. Ξεκίνησα συγγραφικά εκφράζοντας την ορμή της εφηβείας μου με ποίηση. Υπηρέτησα στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση σαν καθηγήτρια και διευθύντρια Λυκείου σε Ελλάδα και Κύπρο. Και ενώ τους χειμώνες η εντρύφηση στην Αγγλική και Αμερικάνικη λογοτεχνία μέσω της διδασκαλίας κυριαρχούσε, τα καλοκαίρια διάβαζα τους αγαπημένους μου Έλληνες και ξένους συγγραφείς.  

Η ιστορία της οικογένειας της μητέρας μου υπήρχε μέσα μου από τα μικράτα μου. Το ταξίδι της Αθανασίας από την Ξάνθη στα Ιεροσόλυμα έπρεπε να αποτυπωθεί, παρακαταθήκη στα παιδιά και τα εγγόνια μου.  Αποτέλεσε και το κίνητρο για την έναρξη της συγγραφικής μου προσπάθειας. Ψάχνοντας και την επιστημονική γνώση συμμετείχα σε συνεδρίες δημιουργικής γραφής από τις οποίες προέκυψαν συλλογικά έργα με ιστορίες μου και ένα παραμύθι. Κατόπιν, διηγήματά μου διακρίθηκαν σε διαγωνισμούς όπως στα ‘Γιαννιτσά- ιστορίες του τόπου μου’ εκδόσεις Iwrite και Ένα βιβλίο για τη Θεσσαλονίκη’ εκδόσεις Εντύποις.  

Τον Δεκέμβριο του 2020 κυκλοφόρησε το βιβλίο μου ‘Μια ανάσα η ζωή’ Θεσσαλονίκη Μικρασία Ιεροσόλυμα των εκδόσεων Κέδρος. Αφορά το ταξίδι της ηρωίδας μου στους παραπάνω τρεις τόπους που στιγματίζουν τη ζωή της. Αρχικά ήθελα να περιγράψω το πραγματικό ταξίδι ζωής κάποιων Ελλήνων το 1941, που ελάχιστοι γνωρίζουν. Στη συνέχεια η αφήγηση με πήγε στις κοινωνικές επιπτώσεις της περιπέτειας που έζησε η Αθανασία. Βίωσα μαζί της συναισθήματα όπως η αβεβαιότητα, η ξενιτιά, ο ξεριζωμός, η αγριότητα των καιρών, η προδοσία αλλά και τη νοσταλγία, την ελπίδα, το σεβασμό και την ανιδιοτελή αγάπη. 

Σε συνθήκες covid, τα δύο επόμενα χρόνια μέχρι και σήμερα, συνεχίζω και γράφω καθημερινά ∙ μια λέξη, μια εικόνα, ένα συναίσθημα αρκούν για έναυσμα και το δεύτερο μυθιστόρημά μου θα κυκλοφορήσει το Φθινόπωρο 2022 από τις εκδόσεις Κέδρος. Το τρίτο γράφεται ήδη στο μυαλό μου. Επίσης, αρθρογραφώ στην ηλεκτρονική εφημερίδα  thesstoday  με ιστορίες μου και απόψεις για τα βιβλία που με γοητεύουν. 

Παράλληλα διαβάζω όσο περισσότερο μπορώ για να ταξιδεύω και να εμπνέομαι.  Συμμετέχω σε δύο λέσχες ανάγνωσης και είμαι μέλος βιβλιοφιλικών ομάδων στο fb. Επικοινωνώ καθημερινά με τους διαδικτυακούς μου φίλους. Ανταλλάσσουμε λογοτεχνικές προτάσεις και απόψεις. Με χαροποιεί ιδιαίτερα το γεγονός ότι ταυτίζομαι πνευματικά, ψυχικά και λογοτεχνικά με αρκετούς.   

Μία από τις καινούργιες μου φίλες και αξιόλογη ομότεχνή μου είναι η κυρία Εύα Μαζοκοπάκη!

Εύα μου, ευχαριστώ πολύ για την τιμή, τη στήριξη και το δικαίωμα λόγου μου στην Ηχώ των Λογοτεχνών!

Ευχαριστώ και όλους εσάς που μοιραζόμαστε ιδέες, σκέψεις, συναισθήματα!

Υγεία και αγάπη, εύχομαι

Κωνσταντία Κοζανίτου

Καλημέρα σας!

Ονομάζομαι Κωνσταντία Κοζανίτου αλλά οι φίλοι μου με φωνάζουν Ντίνα. Γεννήθηκα και μεγάλωσα στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασα Αγγλική Φιλολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Η κλίση μου για τη λογοτεχνία και την ποίηση φάνηκε από τα νεανικά μου χρόνια και σε συνδυασμό με τις σπουδές μου μεγάλωσε και θέριεψε. Ξεκίνησα συγγραφικά εκφράζοντας την ορμή της εφηβείας μου με ποίηση. Υπηρέτησα στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση σαν καθηγήτρια και διευθύντρια Λυκείου σε Ελλάδα και Κύπρο. Και ενώ τους χειμώνες η εντρύφηση στην Αγγλική και Αμερικάνικη λογοτεχνία μέσω της διδασκαλίας κυριαρχούσε, τα καλοκαίρια διάβαζα τους αγαπημένους μου Έλληνες και ξένους συγγραφείς.  

Η ιστορία της οικογένειας της μητέρας μου υπήρχε μέσα μου από τα μικράτα μου. Το ταξίδι της Αθανασίας από την Ξάνθη στα Ιεροσόλυμα έπρεπε να αποτυπωθεί, παρακαταθήκη στα παιδιά και τα εγγόνια μου. Αποτέλεσε και το κίνητρο για την έναρξη της συγγραφικής μου προσπάθειας. Ψάχνοντας και την επιστημονική γνώση συμμετείχα σε συνεδρίες δημιουργικής γραφής από τις οποίες προέκυψαν συλλογικά έργα με ιστορίες μου και ένα παραμύθι. Κατόπιν, διηγήματά μου διακρίθηκαν σε διαγωνισμούς όπως στα ‘Γιαννιτσά- ιστορίες του τόπου μου’ εκδόσεις Iwrite και Ένα βιβλίο για τη Θεσσαλονίκη’ εκδόσεις Εντύποις.  

Τον Δεκέμβριο του 2020 κυκλοφόρησε το βιβλίο μου ‘Μια ανάσα η ζωή’ Θεσσαλονίκη Μικρασία Ιεροσόλυμα των εκδόσεων Κέδρος. Αφορά το ταξίδι της ηρωίδας μου στους παραπάνω τρεις τόπους που στιγματίζουν τη ζωή της. Αρχικά ήθελα να περιγράψω το πραγματικό ταξίδι ζωής κάποιων Ελλήνων το 1941, που ελάχιστοι γνωρίζουν. Στη συνέχεια η αφήγηση με πήγε στις κοινωνικές επιπτώσεις της περιπέτειας που έζησε η Αθανασία. Βίωσα μαζί της συναισθήματα όπως η αβεβαιότητα, η ξενιτιά, ο ξεριζωμός, η αγριότητα των καιρών, η προδοσία αλλά και τη νοσταλγία, την ελπίδα, το σεβασμό και την ανιδιοτελή αγάπη. 

Σε συνθήκες covid, τα δύο επόμενα χρόνια μέχρι και σήμερα, συνεχίζω και γράφω καθημερινά ∙ μια λέξη, μια εικόνα, ένα συναίσθημα αρκούν για έναυσμα και το δεύτερο μυθιστόρημά μου θα κυκλοφορήσει το Φθινόπωρο 2022 από τις εκδόσεις Κέδρος. Το τρίτο γράφεται ήδη στο μυαλό μου. Επίσης, αρθρογραφώ στην ηλεκτρονική εφημερίδα thesstoday με ιστορίες μου και απόψεις για τα βιβλία που με γοητεύουν. 

Παράλληλα διαβάζω όσο περισσότερο μπορώ για να ταξιδεύω και να εμπνέομαι. Συμμετέχω σε δύο λέσχες ανάγνωσης και είμαι μέλος βιβλιοφιλικών ομάδων στο fb. Επικοινωνώ καθημερινά με τους διαδικτυακούς μου φίλους. Ανταλλάσσουμε λογοτεχνικές προτάσεις και απόψεις. Με χαροποιεί ιδιαίτερα το γεγονός ότι ταυτίζομαι πνευματικά, ψυχικά και λογοτεχνικά με αρκετούς.   

Μία από τις καινούργιες μου φίλες και αξιόλογη ομότεχνή μου είναι η κυρία Εύα Μαζοκοπάκη!

Εύα μου, ευχαριστώ πολύ για την τιμή, τη στήριξη και το δικαίωμα λόγου μου στην Ηχώ των Λογοτεχνών!

Ευχαριστώ και όλους εσάς που μοιραζόμαστε ιδέες, σκέψεις, συναισθήματα!

Υγεία και αγάπη, εύχομαι

Κωνσταντία Κοζανίτου

 

ΜΕ ΤΗΝ ΗΧΩ ΤΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥ

 Σας καλημερίζω με αγάπη !!!

Είμαι η Ζωγραφιά Μιχαηλίδου .

Γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη όπου και διαμένω .

Είμαι παντρεμένη και μητέρα τριών κοριτσιών (οι δεύτερες δίδυμες ) και έχω δυο εγγονουλες . 

Χρονια τώρα με θυμάμαι να γράφω ποίηση . 

Όταν πέθανε η πολυαγαπημένη μου γιαγιά , που με μεγάλωσε , έγραφα στο ημερολόγιο μου τα συναισθήματα που με κατέκλυζαν , για να απαλύνω τον πόνο μου …

Το 2017 αποφάσισα να το κάνω βιβλίο … 

Τα τελευταία χρονια άρχισα να γράφω παιδικά παραμύθια , τα οποία αφηγουμουν στις εγγονουλες μου … 

Έχω εκδώσει ένα βιβλίο με δέκα τρεις ιστοριούλες που μιλούν για τα ζωάκια , ούτως ώστε να μάθουν τα παιδιά να τα αγαπούν και να τα σέβονται , γιατί αυτή η γη δεν φτιάχτηκε μόνο για μας !!!

Είναι από τις εκδόσεις Κυριακιδη , με εικονογράφηση της σπουδαίας Δωροθεας Λουκρη και λέγεται ‘’ Της γιαγιάς Ζωγραφιας τα παραμύθια ‘’

Πριν λίγο καιρό προχώρησα στην έκδοση του βιβλίου αφιέρωμα στην γιαγιά και στον παππού μου , οι οποίοι μας μεγάλωσαν εμένα και τα δυο μου αδερφια , καθώς οι γονείς μας έφυγαν μετανάστες στη Γερμανία . 

Επίσης από τις εκδόσεις Κυριακιδη . 

Είναι ένα οδοιπορικό από τις αλησμόνητες πατρίδες , ως τη Θεσσαλονίκη , μέσα από κακουχίες , βάσανα και έναν διαρκή αγώνα επιβίωσης και σκληρής βιοπάλης . 

Κατόπιν τα χρονια της μεγάλης ξενιτιάς , τη δεκαετία του ‘60 , όταν έφυγαν οι γονείς μας στη Γερμανία μετανάστες για ένα καλύτερο αύριο . 

Και φτάνει στις μέρες μας , που η ιστορία επαναλαμβάνεται στο χρόνο , μετανάστευση , ξενιτιά , προσφυγιά τότε και τώρα . 

Πως βιώνουμε το σήμερα , μέσα από την οικονομική κρίση , την ξενιτιά των παιδιών μας ακόμη και στην ίδια μας τη χώρα . 

Είναι ένα αφήγημα και όχι μυθιστόρημα . 

Είναι η αλήθεια της ζωής , κλαίω κάθε φορά που το διαβάζω , ξαναγίνομαι το παιδί που βιώνω την έλλειψη και την προσμονή . 

Η ποίηση όμως είναι κάτι που με κατακλύζει , με κυριεύει , με αφυπνίζει . 

Ένα όμορφο ηλιοβασίλεμα 

Μια μπόρα ξαφνικη

Ένας ολόλαμπρος ήλιος 

Οι χιονονιφαδες καθώς στροβιλίζονται 

Το σπουργίτι στο περβάζι 

Το κελαιδισμα των πουλιών 

Η ολανθιστη τριανταφυλλιά 

Ένα πανέμορφο αγριολούλουδο που ξεπροβάλλει 

Το γλυκο χάραμα στη σιγαλια 

Η ποίηση εντός μου !!!

Ένα δείγμα ποίησης μου :

Σε λευκές σελίδες 

Γεμίζω αράδες 

Από φιλτράρισμα ψυχής !!!

Σας το αφιερώνω 

Από καρδιάς 

Αυτή τη στιγμή ετοιμάζω το επόμενο βιβλίο παραμυθιών μου , με την αξιόλογη εικονογράφο μου Δωροθεα 

Λουκρη , με κάποιες μικρές ΜΑ πολύ σημαντικές πινελιές , έκπληξη …

Κάποια στιγμή θέλω να εκδώσω μερικές ποιητικές συλλογές μου !!!

Σας ευχαριστώ πολύ για την τιμή που μου κάνετε να με φιλοξενήσετε στην ΗΧΩ !!!

Κυριες μου αγαπημένες που με στηρίζετε σε ο,τι κάνω 

Σας ευχαριστώ πολύ 

Με βαθειά εκτίμηση και αγάπη 

Μιχαηλίδου Ζωγραφιά

ΜΕ ΤΗΝ ΗΧΩ ΤΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥ

 Ονομάζομαι Φανή Γεωργολοπουλου. Γεννήθηκα στην Θεσσαλονίκη μετά από ένα κύμα μεταθέσεων του πατέρα μου. Η καταγωγή μου είναι από τα Τρίκαλα Θεσσαλίας όπου και ζω.

Είμαι νηπιαγωγός με μεταπτυχιακό στην ψυχολογία εφήβων 

Από μικρό παιδί μου άρεσε να γράφω οτιδήποτε με συγκινούσε και ερέθιζε την φαντασία μου 

Έχω γράψει τέσσερα βιβλία λογοτεχνικά.

Το πρώτο με τίτλο " Να παίρνει ο αέρας τη ζάχαρη απ' το ψωμί"

Το δεύτερο " Μέρες βροχής"

Το τρίτο "Σχετικά με τον Μιχάλη"

Το τέταρτο " Κάποτε στον Όλυμπο".

Όλα είναι βγαλμένα μέσα από την ψυχή μου, αληθινές ιστορίες και τα αγαπώ.

Εδώ θα αναφερθώ στο τρίτο μου βιβλίο " Σχετικά με τον Μιχάλη".

Ήταν ένα ζεστό καλοκαίρι και καθόμουν στην ακρογιαλιά.

Δίπλα στο εξοχικό μας σπίτι στην Εύβοια ήταν ένα μεγάλο ξενοδοχείο που φιλοξενούσε συνήθως ευκατάστατους ανθρώπους, επιχειρηματίες και πολιτικά πρόσωπα.

Άκουσα να ρίχνουν βότσαλα στην θάλασσα και όπως ήμουν ζαλισμενη από τον δυνατό ήλιο, παραμερισα το καπέλο μου και κοίταξα προς το μέρος που ερχόταν ο παφλασμος.

Είδα ένα παιδί γύρω στα δέκα του χρόνια , να πετά με νεύρα βότσαλα και να κλωτσήσει τις πέτρες 

Ήταν θυμωμένο και στενοχωρημένο.

Σηκώθηκα από την πετσέτα μου και πλησίασα τον νεαρό.

Η πρώτη εντύπωση ήταν ένα κακομαθημένο παιδί, ντυμένο με ακριβά ρούχα .

Ο Μιχάλης .

Τι σου συμβαίνει;

Έτσι άρχισε η κουβέντα μας .

Εκείνο λες και ήθελε κάποιον να το ακούσει, άρχισε να μου λεει

- Πάλι δεν θα έλθει ο μπαμπάς.

- Μου το είχε υποσχεθεί.

- Δεν ήλθε δα και το τέλος του κόσμου! Του χαμογέλασα.

Μέσα από δάκρυα θυμού, απογοήτευση, νεύρα μου ξετυλίξει την μικρή του ωστόσο πολύ ενδιαφέρουσα ζωή 

Είχε τα πάντα!

Γεννήθηκε με ένα χρυσό κουτάλι στο στόμα!

Αλλά .. του έλειπε η αγάπη!

Να τον νοιάζουν, να του δείξουν λίγη σημασία .

Εκείνο το καλοκαίρι τον κανακεψα.

Άρχισε να έρχεται στην αυλή μου, να επιζητά την παρέα μου και να τα λέμε.

Όταν οι διακοπές τελείωσαν υποσχεθηκαμε ότι θα κρατήσουμε επαφή.

Έτσι και έγινε ,έτσι και γίνεται χρόνια τώρα .

Μου έστελνε τα νέα του και γω σαν μανούλα του έδινα θάρρος.

Ο Μιχάλης ζει μόνιμα στην Ελβετία.

Μου γεννήθηκε η ιδέα να  τον κάνω βιβλίο.

Είδα στα μάτια του την θλίψη, την απόγνωση, την απογοήτευση το δάκρυ.

Πέρασαν αρκετά χρόνια να το αποφασίσω να γράψω για κείνον.

Είδα μια γενιά καλοκακομαθημενων πλουσιοπαιδων με μύρια προβλήματα.

Έλλειψη αγάπης, ενδιαφέροντος,ψυχικά κενά , ανικανοποίητο.

Το βιβλίο γράφτηκε, εκδόθηκε και ήταν ο πρώτος που το διάβασε.

- Τι μπορώ να κάνω για σένα, μου είπε συγκινημένος.

Να είσαι ευτυχισμένος, του απάντησα.

Σας ευχαριστώ όλους για την στήριξη. Ιδιαίτερα την πολυαγαπημένη μου Εύα για την φιλοξενία της στο blog.