Ονομάζομαι Στέλλα Φραντζή. Γεννήθηκα στον Πειραιά και η καταγωγή μου είναι από την Κωνσταντινούπολη. Είμαι συγγραφέας μυθιστορημάτων κυρίως, έχω γράψει, όμως, και αρκετά διηγήματα και νουβέλες. Το τελευταίο μου μυθιστόρημά μου, με τίτλο ''ΓΙΑΣΕΜΗ, ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ, κυκλοφόρησε τον Μάιο του 2021 από τις Εκδόσεις ΟΣΤΡΙΑ. Είχαν προηγηθεί δύο ακόμη μυθιστορήματα, ''ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ'', το 2017 και το ''...ΚΑΙ ΥΣΤΕΡΑ ΞΕΣΠΑΣΕ Η ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ'', το 2019.
Ασχολούμαι με τη συγγραφή τα τελευταία 10 χρόνια. Αφορμή στάθηκε ένα μουσικοθεατρικό έργο με τίτλο ''ΣΜΥΡΝΗ, ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΟΥ ΓΛΥΚΙΑ'', που ανεβάσαμε με τους μαθητές του σχολείου όπου υπηρετούσα, στα πλαίσια ενός σχολικού προγράμματος. Τα κείμενα ήταν πλαισιωμένα με παραδοσιακούς χορούς και τραγούδια, καθώς και με θεατρικά δρώμενα. Μετά από την εξαιρετικά συγκινητική αυτή εμπειρία και τη μεγάλη επιτυχία και απήχηση που είχε το έργο αυτό, καθώς και ένα σεμινάριο δημιουργικής γραφής που παρακολούθησα μετά, μου δημιουργήθηκε η επιθυμία, με το υλικό που είχα συγκεντρώσει, να γράψω κάτι ενιαίο. Διήγημα, μυθιστόρημα, όπου κατέληγε, τέλος πάντων. Έτσι έγινε η αρχή, με ''ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ''. Από εκεί και ύστερα, ήταν μονόδρομος. Η συγγραφή είχε μπει για τα καλά στη ζωή μου.
Ας μιλήσουμε τώρα για τη ''ΓΙΑΣΕΜΗ''. Το βιβλίο αυτό είναι μία μίξη πραγματικών γεγονότων και μυθοπλασίας. Πρόκειται για δυο παράλληλες ιστορίες, από το 1898 ως το 1922 και το 1940, 3 γενιές στην ουσία, όπου, μέσα στο ιστορικό πλαίσιο, οι άνθρωποι αυτοί, οι ήρωές μου, ζουν τη ζωή και την καθημερινότητά τους προσπαθώντας, συγχρόνως, να διαχειριστούν τα γεγονότα που συμβαίνουν γύρω τους. Δεν είναι αμιγώς ιστορικό μυθιστόρημα, αλλά μια ιστορία μέσα στα πλαίσια της Ιστορίας και των ιστορικών γεγονότων της εποχής, τα οποία είναι, βέβαια, πραγματικά, έγκυρα και εξακριβωμένα. Έγραφαν την Ιστορία οι γενιές αυτές, αν και τότε δεν το γνώριζαν.
Μια από τις κεντρικές ηρωίδες μου, η Πασχαλιά, είναι πρόσωπο υπαρκτό. Ήταν μια θεία του πατέρα μου. Η ιστορία της είναι, εν μέρει, αληθινή. Όταν ήρθαν στην Ελλάδα, ο πατέρας μου ήταν 10 χρονών. Μεγάλη πια, έμαθα κάποια πράγματα για τη ζωή τους εκεί, κάποιες ιστορίες του παππού, της γιαγιάς, όπως και του πατέρα μου και της αδελφής του. Όμως, οι πληροφορίες αυτές ήταν αρκετά ελλιπείς κι έτσι αποφάσισα να στηριχτώ σε κάποια γεγονότα και, μέσω της μυθοπλασίας, να δώσω τις δικές μου απαντήσεις. Ο λόγος για τον οποίο εγκατέλειψαν την Κωνσταντινούπολη τον Μάιο του 1922, μ' ένα καΐκι, είναι πραγματικός, όπως και ότι έβγαλαν το σκουφάκι από την κούκλα, για το φορέσουν στο μωρό, για να μην κρυώνει. Επίσης, ο πατέρας μου ήταν ένας από τους διασωθέντες του νοσοκομειακού πλοίου ''Αττική'', που βομβαρδίστηκε από τους Γερμανούς στις 12 Απριλίου του 1941.
Η ανάγκη που έχει ο κάθε άνθρωπος να μάθει για την προέλευση και τις ρίζες του, την ιστορία των προγόνων του, οδηγούν τη Μαρίνα στη σύγχρονη Σμύρνη. Τα μόνα πράγματα που έχει στα χέρια της είναι ένα γράμμα από τα παλιά, δυο φωτογραφίες και κάποιες σκόρπιες επιθανάτιες κουβέντες της μητέρας της, της Γιασεμής. Τα βήματά της και η Μοίρα την οδηγούν στην έπαυλη ''Αμαρυλλίς'', όπου, ακούει με κομμένη την ανάσα, την υπέργηρη γυναίκα που ζει εκεί, να της διηγείται τα γεγονότα που σημάδεψαν τη ζωή των προγόνων της. Πραγματικότητα, φαντασία και οράματα από το παρελθόν, μπλέκονται το ένα μέσα στο άλλο. Η ζωή στο χωριό, την Πέραμο, η συνύπαρξη με τους Τούρκους, άλλοτε ζεστή και φιλική και άλλοτε επικίνδυνη. Η καινούρια ζωή στην Κωνσταντινούπολη. Η κοσμοπολίτισσα Σμύρνη. Άνθρωποι με διαφορετική κουλτούρα, διαφορετικούς χαρακτήρες, συναντιούνται και οι ζωές τους μπλέκονται, επηρεάζοντας η μια την άλλη. Ήθη, έθιμα, παραδόσεις, διαφορετικές νοοτροπίες. Και μέσα σε όλα αυτά, εκείνο που στέκει ορόσημο, είναι η άνευ όρων αγάπη. Μητρική, αδελφική, ερωτική. Η δοτικότητα, η δύναμη της συγχώρεσης. Και μια αγάπη ατέλειωτη, που ταξιδεύει πέρα και πάνω από τον χρόνο. Μια αγάπη που δεν μπορεί να την σταματήσει ούτε ο ίδιος ο θάνατος.
Έχουν γραφτεί άπειρα πράγματα γι' αυτό το θέμα, όμως, οι ιστορίες αυτές πάντα θα συγκινούν. Έμαθα πολλά κατά τη διάρκεια της συγγραφής αυτού του βιβλίου, λόγω της έρευνας που έκανα. Συγκινήθηκα, έκλαψα, αλλά κυρίως θύμωσα. Για τα παιχνίδια που παίχτηκαν στις πλάτες αθώων ανθρώπων. Συμφέροντα, λάθη, προδοσίες. Επειδή κάποιοι αποφάσισαν για μια ακόμη φορά, αβασάνιστα, να αιματοκυλήσουν τον κόσμο. Ό, τι θεωρούσαν δεδομένο οι άνθρωποι αυτοί, ανατράπηκε από τη μια στιγμή στην άλλη. Άλλοι όρισαν τη μοίρα τους κάνοντάς τους πιόνια στη σκακιέρα απάνθρωπων παιχνιδιών.
Τέλος, θα ήθελα να ευχαριστήσω μέσα απ' την καρδιά μου, όλους όσους πίστεψαν σ' εμένα και με στηρίζουν με κάθε τρόπο. Για την αγάπη και τα καλά τους λόγια. Για τις προτροπές τους να συνεχίσω να τους χαρίζω όμορφες εικόνες. Η μεγαλύτερη χαρά και ανταμοιβή για εμένα είναι, όπως οι ίδιοι λένε, πως κατάφερα να τους πάρω μαζί σ' ένα μαγικό ταξίδι στους δρόμους της Ανατολής και να μπουν μαζί με τους ήρωες μέσα στα όμορφα αρχοντικά, να περπατήσουν μαζί τους στην προκυμαία της Σμύρνης και δίπλα στον όμορφο Βόσπορο. Να οσφρανθούν τις πικάντικες Μικρασιάτικες μυρωδιές.
Με πολλή αγάπη και ευγνωμοσύνη,
ΣΤΕΛΛΑ ΦΡΑΝΤΖΗ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου