Ονομάζομαι Φανή Γεωργολοπουλου. Γεννήθηκα στην Θεσσαλονίκη μετά από ένα κύμα μεταθέσεων του πατέρα μου. Η καταγωγή μου είναι από τα Τρίκαλα Θεσσαλίας όπου και ζω.
Είμαι νηπιαγωγός με μεταπτυχιακό στην ψυχολογία εφήβων
Από μικρό παιδί μου άρεσε να γράφω οτιδήποτε με συγκινούσε και ερέθιζε την φαντασία μου
Έχω γράψει τέσσερα βιβλία λογοτεχνικά.
Το πρώτο με τίτλο " Να παίρνει ο αέρας τη ζάχαρη απ' το ψωμί"
Το δεύτερο " Μέρες βροχής"
Το τρίτο "Σχετικά με τον Μιχάλη"
Το τέταρτο " Κάποτε στον Όλυμπο".
Όλα είναι βγαλμένα μέσα από την ψυχή μου, αληθινές ιστορίες και τα αγαπώ.
Εδώ θα αναφερθώ στο τρίτο μου βιβλίο " Σχετικά με τον Μιχάλη".
Ήταν ένα ζεστό καλοκαίρι και καθόμουν στην ακρογιαλιά.
Δίπλα στο εξοχικό μας σπίτι στην Εύβοια ήταν ένα μεγάλο ξενοδοχείο που φιλοξενούσε συνήθως ευκατάστατους ανθρώπους, επιχειρηματίες και πολιτικά πρόσωπα.
Άκουσα να ρίχνουν βότσαλα στην θάλασσα και όπως ήμουν ζαλισμενη από τον δυνατό ήλιο, παραμερισα το καπέλο μου και κοίταξα προς το μέρος που ερχόταν ο παφλασμος.
Είδα ένα παιδί γύρω στα δέκα του χρόνια , να πετά με νεύρα βότσαλα και να κλωτσήσει τις πέτρες
Ήταν θυμωμένο και στενοχωρημένο.
Σηκώθηκα από την πετσέτα μου και πλησίασα τον νεαρό.
Η πρώτη εντύπωση ήταν ένα κακομαθημένο παιδί, ντυμένο με ακριβά ρούχα .
Ο Μιχάλης .
Τι σου συμβαίνει;
Έτσι άρχισε η κουβέντα μας .
Εκείνο λες και ήθελε κάποιον να το ακούσει, άρχισε να μου λεει
- Πάλι δεν θα έλθει ο μπαμπάς.
- Μου το είχε υποσχεθεί.
- Δεν ήλθε δα και το τέλος του κόσμου! Του χαμογέλασα.
Μέσα από δάκρυα θυμού, απογοήτευση, νεύρα μου ξετυλίξει την μικρή του ωστόσο πολύ ενδιαφέρουσα ζωή
Είχε τα πάντα!
Γεννήθηκε με ένα χρυσό κουτάλι στο στόμα!
Αλλά .. του έλειπε η αγάπη!
Να τον νοιάζουν, να του δείξουν λίγη σημασία .
Εκείνο το καλοκαίρι τον κανακεψα.
Άρχισε να έρχεται στην αυλή μου, να επιζητά την παρέα μου και να τα λέμε.
Όταν οι διακοπές τελείωσαν υποσχεθηκαμε ότι θα κρατήσουμε επαφή.
Έτσι και έγινε ,έτσι και γίνεται χρόνια τώρα .
Μου έστελνε τα νέα του και γω σαν μανούλα του έδινα θάρρος.
Ο Μιχάλης ζει μόνιμα στην Ελβετία.
Μου γεννήθηκε η ιδέα να τον κάνω βιβλίο.
Είδα στα μάτια του την θλίψη, την απόγνωση, την απογοήτευση το δάκρυ.
Πέρασαν αρκετά χρόνια να το αποφασίσω να γράψω για κείνον.
Είδα μια γενιά καλοκακομαθημενων πλουσιοπαιδων με μύρια προβλήματα.
Έλλειψη αγάπης, ενδιαφέροντος,ψυχικά κενά , ανικανοποίητο.
Το βιβλίο γράφτηκε, εκδόθηκε και ήταν ο πρώτος που το διάβασε.
- Τι μπορώ να κάνω για σένα, μου είπε συγκινημένος.
Να είσαι ευτυχισμένος, του απάντησα.
Σας ευχαριστώ όλους για την στήριξη. Ιδιαίτερα την πολυαγαπημένη μου Εύα για την φιλοξενία της στο blog.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου