ΜΕ ΤΗΝ ΗΧΩ ΤΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥ

 «Η ΔΙΝΗ ΤΗΣ ΛΙΜΝΗΣ» 

Ονομάζομαι Έλενα Τζαβάρα, κατάγομαι από την Πάτρα και είμαι συγγραφέας λογοτεχνικών βιβλίων. Σε νεαρή ηλικία ξεκίνησα να γράφω ποιήματα και ποιητικούς σχηματισμούς. Αφότου εγκαταστάθηκα στην Ακράτα, η έμπνευσή μου με οδήγησε στην πεζογραφία, χωρίς να στερούμαι την επιθυμία και για ποίηση. Λατρεύω τη συγγραφή, καθώς αποσπά τη σκέψη μου από τη φθορά της καθημερινότητας. Το τελευταίο έργο μου «Η ΔΙΝΗ ΤΗΣ ΛΙΜΝΗΣ» κυκλοφόρησε τον Μάιο του 2021 από τις εκδόσεις Υδροπλάνο. Το κίνητρο για τη δημιουργία του το πήρα από ένα τυχαίο γεγονός σε ταξίδι που πραγματοποίησα στον Άγιο Γερμανό Πρεσπών.

Καθισμένη στην όχθη της λίμνης Μεγάλη Πρέσπα, αγναντεύοντας την απεραντοσύνη του ορίζοντα, κι ενώ επικρατούσε απόλυτη ηρεμία… είδα ξαφνικά να αναταράσσονται τα νερά και να σχηματίζονται κύκλοι, όπως ακριβώς συμβαίνει όταν πετάμε ένα βότσαλο στη θάλασσα… Οι κύκλοι δυνάμωσαν κι ένα μικρό καλάμι που επέπλεε σ’ εκείνο το σημείο, χάθηκε. Τότε σκέφτηκα: «Η Δίνη της Λίμνης» αυτός θα είναι ο τίτλος του επόμενου λογοτεχνικού έργου μου, καθώς σε όλα τα βιβλία μου το θεμέλιο είναι ο τίτλος και πάνω σ’ αυτόν χτίζω σιγά- σιγά το οικοδόμημα της κάθε ιστορίας μου!

Η Δίνη της Λίμνης, είναι φανταστική ιστορία με πολλές δόσεις αλήθειας, καθώς θίγω πολλά κοινωνικά θέματα, όπως: ψυχική και σωματική κακοποίηση, εμπλοκή σε κακόφημα μπαρ με τη χρήση ψυχεδελικών ουσιών,  που οδηγούν ακόμη και σε φόνο. Η ιστορία κρύβει μυστήριο, δολοπλοκία, έρωτα και προδοσία, αγάπη και μίσος, αλλά και πολλές ανατροπές. Σηματοδοτεί αλλαγές σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο στις δεκαετίες 70΄- 80 όπου η ζωή των πρωταγωνιστών παίρνει διάσταση πραγματική και ζωντανή. Οι μεγαλύτεροι θα θυμηθούν, και οι νεότεροι θα ανακαλύψουν την έξαρση των ναρκωτικών. Είναι η αποτύπωση της ζωής, με τα λάθη, τις χαρές, τις λύπες, τις μάχες και τις ήττες, το μαύρο και το άσπρο, το φαιό και το φωτεινό. Τα γεγονότα που ακολουθούν, δεν έχουν να κάνουν με προσωπικά μου βιώματα. Είναι καταγραφές  όλων των συναισθημάτων και σκέψεων τις οποίες αποδίδω στους πρωταγωνιστές της ιστορίας μου. Ο αναγνώστης έχει να ζήσει μαγευτικά ταξίδια με χρώματα, αρώματα και ζωντανές εικόνες από τις μεγαλύτερες πόλεις της βόρειας Ελλάδας, μέχρι τις λίμνες των Πρεσπών, όπου εκεί θα συμβούν απρόβλεπτες και συγκλονιστικές καταστάσεις οι οποίες θα ανατρέψουν τη ζωή των τριών κύριων πρωταγωνιστών. Η Δανάη, ευαίσθητη και παρορμητική, ο Στέφανος αλτρουιστής και επιρρεπής των καταστάσεων, ο Μενέλαος συναισθηματικός, αλλά και αποφασιστικός σε οτιδήποτε προκύπτει, ενώ στον αντίποδα ο Σεραφείμ, δίνει μάχη με τα ανθρώπινα και τα θεία. Όλοι μαζί αγωνίζονται να αντιμετωπίσουν τον εαυτό τους, ενώ σε κάθε δυσκολία οι επιθυμίες τους τρανώνονται, τα όνειρα διαλύονται, και η αλήθεια πονάει. Ανεκπλήρωτοι έρωτες, που άλλοτε ακολουθούν του ουρανού τα μονοπάτια κι άλλοτε βουλιάζουν σε σκοτεινά καταγώγια. Ζωές βυθίζονται σε μυστικές δίνες. Στη δίνη ενός φιλιού, στη δίνη ενός κρυφού έρωτα, στη δίνη της αγάπης. Άνθρωποι χαραμίζονται με την ανεξέλεγκτη χρήση αλκοολισμού, ή ταπεινώνονται με τη σωματική και ψυχική κακοποίηση. Σε αυτή την ιστορία, εκεί  που όλα βαίνουν καλώς, έρχονται οι απρόβλεπτες καταστάσεις να ταράξουν τη ζωή τους. Μένουν ανήμποροι να επέμβουν στις προσταγές της μοίρας. Μόνο το σύμπαν συναινεί… μόνο αυτό αποφασίζει. Η λύτρωση αργεί, το στοίχημα όμως είναι ένα και είναι για όλους το ίδιο, να ξεφύγουν από αυτό που τους πνίγει, που τους συρρικνώνει, και τους φέρνει πιο κοντά στον κρυμμένο τους εαυτό.  Το ταξίδι στις λίμνες Πρεσπών σηματοδοτεί ένα τέλος και την αρχή μιας καινούριας ζωής. Ο έρωτας και η αγάπη χάνουν την ιδεατή τους υπόσταση και μεταμορφώνονται σε εμμονές και σε πάθη.  Μέσα στο δυστοπικό αυτό κλίμα των ανθρωπίνων σχέσεων ο μοναχός Σεραφείμ παίρνει τη μορφή της εξιλέωσης και της ελπίδας.  Η εικονική μεταφορά στη μονή Προυσού είναι μια αποκάλυψη, μια άλλη ζωή, ένας διαφορετικός τρόπος  προσέγγισης, μια άλλη πραγματικότητα που θα κατευνάσει την ένταση και τη συναισθηματική φόρτιση του αναγνώστη.  Η ομορφιά του τοπίου στο Καρπενήσι, οι συνήθειες της μοναστικής ζωής και οι ζωντανές εικόνες, θα προετοιμάσουν τον αναγνώστη για την κορύφωση της ιστορίας.  Η δίνη είναι η αρχή… Τι άραγε θα αφήσει και τι θα πάρει μαζί της η λίμνη στην εξέλιξη και στο τέλος της ιστορίας; 

Με τις ευχαριστίες μου σε όλους εσάς, που στηρίζετε την κάθε μου προσπάθεια για τη συγγραφή κάθε νέου έργου μου!

Πάντα με εκτίμηση και την αγάπη μου

Έλενα Τζαβάρα

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΜΗΛΟ ΤΗΣ ΕΥΑΣ

 Λίγα λόγια για τα διηγήματα μου.

Κάθε διήγημα και ένα ιδιαίτερο συναίσθημα, μια ξεχωριστή πτυχή της ανθρώπινης ψυχής, μια διαφορετική διαδρομή σε βατά και άβατα μονοπάτια ψυχισμού, ένας μοναδικός περίπατος στα καλντερίμια των πόθων και παθών.

Δώδεκα διηγήματα μοιρασμένα όπως οι δώδεκα μήνες του χρόνου με ήλιο, με συννεφιά, με κρύο και με βροχή.

Όπως οι δώδεκα θεοί του Ολύμπου με ιδιαίτερες δυνάμεις και αδυναμίες, όπως ο χωρισμός της μέρας και της νύχτας σε δώδεκα ώρες που άλλες ξυπνούν κι άλλες κοιμίζουν όνειρα κι ευχές.

1.ΔΆΚΡΥΑ ΨΥΧΉΣ

Η απογοήτευση και η πίκρα ενός νεαρού κοριτσιού επικεντρώνεται στην αδυναμία του να χορτάσει το σώμα του με αληθινό φαγητό ή την ψυχή του με τροφή αποδοχής κι αγάπης άραγε; Το όνομα μας πόσο δηλωτικό είναι της πραγματικής μας ταυτότητας; Υπογράφουμε τελικά με το ονοματεπώνυμο μας ή με το μελάνι των αξιών μας;

2 .ΤΟ ΔΙΛΗΜΜΑ ΤΗΣ ΣΕΛΗΝΗΣ.

Η πραγματική αγάπη δεν συνυπάρχει με τη δειλία. Η αγάπη απαιτεί γενναιότητα. Μπορούν όμως όλοι ,όταν αγαπούν, να γίνονται γενναίοι; Πόσα βλέπει η Σελήνη και πόσα κρύβει; Το φεγγάρι ακολουθεί τελικά τα βήματα των δειλών ή συντάσσεται με το πλευρό των δυνατών; 

3. ΘΕΜΑ ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΩΝ

Η πατρίδα είναι γεωγραφική και εθνογραφική τοποθεσία ; Μήπως πατρίδα είναι πάντα και μόνο η καρδιά των αγαπημένων μας; Λίγα δευτερόλεπτα αρκούν για την απόλυτη ανατροπή ζωής; Ο θνητός χρόνος συνεπαγωγικά πόση δύναμη και αξία έχει; Τι σημαίνει ένα δευτερόλεπτο ζωής;

4. ΑΠΟ ΜΑΚΡΙΑ ...ΚΟΝΤΑ

Ο έρωτας βρίσκει πάντα τρόπο να ενώνει όνειρα. Δεν κλειδώνεται πίσω από κάγκελα. Διαθέτει φτερά και πετάει παντού. Μέχρι πού μπορεί όμως να φτάσει; Πόσο ιαματικός είναι στους εξωτερικούς ιούς και πόση ανοσία διαθέτει στην πανδημία του φόβου;

5. Η ΕΥΧΗ

Αν πιστεύεις με θέρμη κάτι...η ευχή σου γίνεται αληθινή; Όλα είναι θέμα δύναμης της πίστης ; Είναι άραγε;

6. ΌΣΑ ΚΡΥΒΟΥΝ ΤΑ ΜΑΤΙΑ

Όποιος αγαπά αληθινά ξέρει να διαβάζει ακόμα και τις σιωπές ; Ξέρει να βλέπει ακόμα και μέσα από τα χαμηλωμένα μάτια στα μύχια της ψυχής; Κι αν όντως βλέπει ... διακρίνει πως η αγάπη απαιτεί ακόμα και τη μεγαλύτερη θυσία; Το δικό μας θάνατο για την ευτυχία του αγαπημένου μας;

7.ΌΝΕΙΡΑ ΠΝΙΓΜΕΝΑ ΣΤΗ ΛΙΜΝΗ

Τα όνειρα πνίγονται άραγε στους παφλασμούς μιας λίμνης; Έχουν τη δυνατότητα να επιβιώσουν και να αναβιώσουν όσο αργά κι αν είναι;

Το όνειρο θέλει ... πίστη και επιμονή ή μήπως ψαλίδι στην πρώτη αποτυχία;

8. ΟΙ ΣΤΑΛΕΣ ΤΟΥ ΝΟΕΜΒΡΗ 

Πόσες στάλες ανακούφισης να δροσίζουν άραγε μια γυναικεία ύπαρξη που φιλοξενείται στις ψυχές όλων ως " ψυχοκόρη"; Η φιλευσπλαχνία των ανθρωπίνων ψυχών μέχρι ποιο σημείο φτάνει άραγε; Μπορεί μια γυναίκα να παραμείνει επ' άπειρον "ψυχοκόρη" επιθυμιών; Ποιος μπορεί να αλλάξει τις ταμπέλες που τοποθετούν οι άνθρωποι στον περίγυρο τους;

9. Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ

Τι έχει μεγαλύτερη δύναμη στην ανθρώπινη ψυχή; Ο έρωτας ή η αγάπη; Είναι διακριτή άραγε η διαφορά τους; Και που μπορεί να οδηγήσει τον άνθρωπο το αδιέξοδο μεταξύ αγάπης και έρωτα;

10. ΣΚΙΣΜΕΝΗ ΣΕΛΙΔΑ

Η ζωή μιας γυναίκας είναι ένα βιβλίο με ολόκληρες η σκισμένες άραγε σελίδες ζωής ; Μια σκισμένη σελίδα μπορεί να φέρει στο φως μια αλήθεια ύπαρξης; Μπορεί να οδηγήσει στο άπιαστο όνειρο; Η κακοποίηση μιας γυναικείας οντότητας μπορεί να φέρει τελικά την ανατροπή σε μια σφραγισμένη αλήθεια;

11.Η ΠΡΟΣΦΥΓΙΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ

Η λέξη πρόσφυγας έχει οριοθετηθεί άραγε με τη σωστή ερμηνεία του στο λήμμα των λεξικών; Η προσφυγιά είναι έννοια γεωγραφικοπολιτική ή ψυχοστατική; Η προσφυγιά βρίσκεται εκτός ή εντός του ψυχισμού μας; Ποιος είναι ο αληθινός πρόσφυγας ζωής; Ο άγνωστος " ξένος" απέναντι μας ή "εγώ" ο γνωστός αυτόχθων;

ΜΕ ΛΕΝΕ ΕΥΑ

Ποια είναι η Εύα και το απαγορευμένο μήλο που κρατά στα χέρια της; Ποιος είναι ο φταίχτης του βατού κι ο κύριος αίτιος του υπερβατού; Τι είναι τελικά ο παράδεισος; Είναι τόπος ή συναίσθημα; Ζει ο Αδάμ χωρίς την Εύα του; Πόσο κοντά βρίσκεται η κόλαση από τον Παράδεισο; 

Ποια απάντηση δίνει τελικά μια σύγχρονη Εύα ;

Μια μικρή γεύση από τον διηγηματικό περίπατο του νέου μου βιβλίου ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΜΗΛΟ ΤΗΣ ΕΥΑΣ.

ΜΕ ΤΗΝ ΗΧΩ ΤΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥ

 ΜΕ ΤΗΝ ΗΧΩ ΤΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥ

Ονομάζομαι Εύα Μαζοκοπάκη κατάγομαι από τα Χανιά της Κρήτης και είμαι δημιουργός ποιητικών και πεζογραφικών έργων.

Το τελευταίο μου μυθιστόρημα που κυκλοφόρησε τον Φεβρουάριο του 2021 από τις Εκδόσεις Υδροπλάνο έχει τον τίτλο ΟΙ ΣΚΙΕΣ ΤΩΝ ΜΟΥΣΩΝ.

Ως κύρια αιτία για τη δημιουργία αυτού του μυθιστορήματος στάθηκε η ανάγκη μου να καταγράψω  κάποια από τα κακώς κείμενα της κοινωνίας που καλύπτονται πίσω από περίτεχνα ονόματα και ωραιοποιημένες αισθητικές. Χρησιμοποιώντας ως εφαλτήριο τα εκλεπτυσμένα ονόματα των εννέα Μουσών, αφενός έδωσα υπόσταση στις Μούσες της μυθολογίας τις οποίες και εξανθρώπισα αλλά παράλληλα κατέγραψα πίσω από την ιδιαίτερη ιστορία της καθεμιάς, φαινόμενα κοινωνικής παθογένειας που πλήττουν την ανθρώπινη ζωή.

Η οικογενειακή κακοποίηση, οι βιασμοί γυναικών, οι ανάρμοστοι έρωτες, η εγκατάλειψη παιδιών, η υποκρισία των ανθρωπίνων σχέσεων, η προδοσία του έρωτα και της αγάπης, οι υιοθεσίες που βγαίνουν στην επιφάνεια χρόνια αργότερα και πολλές άλλες πτυχές της σαθρότητας του  ανθρώπινου καμβά έρχονται στο φως μέσα από τις παρουσίες των Μουσών στο βιβλίο μου.

Κάθε Μούσα και μια ιστορία στο μονοπάτι ανάβασης και κατάβασης της ζωής. Και μια Ελένη οδηγός και συνοδοιπόρος μιας παρέας γυναικών που έζησε μαζί τους,  πόνεσε για τις κακοτυχίες τους παράλληλα,  σκόνταψε στα κακοτράχαλα χαντάκια των δυσπραγιών τους δίπλα τους, μα  τις βοήθησε να βρουν το νόημα και τους στόχους της ζωής τους. Μέχρι πότε όμως; Μια Ελένη μπορεί να είναι "Σέλας" δηλαδή φως ...μα μπορεί να γίνει και η Ελένη του " είλον" δηλαδή της καταστροφής.

Η Ελένη η κύρια πρωταγωνίστρια του μυθιστορήματος μου δημιουργήθηκε για να φανερώσει τη δύναμη της γυναικείας ψυχής, την υπεροχή της  υπερβατικής φιλίας μεταξύ ζωντανών όντων, την ιδιότητα της ανοχής σε καθετί διαφορετικό, το μεγαλείο του νου να βρίσκει διεξόδους και την μέγιστη  αξία της αγάπης που δεν κινείται κατά αποκλειστικότητα στην αλυσίδα των  συγγενικών δεσμών αίματος αλλά στη γνώση των ηθελημένων ανθρώπινων επιλογών.

Η ίδια όμως η πρωταγωνίστρια του βιβλίου δεν είναι αήττητη- όπως άτρωτο δεν είναι κανένα ανθρώπινο ον-  παρουσιάζει και εκείνη μια φθαρτή τρωτή της πλευρά.

Την αδυναμία της να χειριστεί τον ανθρώπινο πόνο και το ενοχικό της σύνδρομο. Μέσω της προσωπικότητας της ,θέλησα να κάνω αναφορά σε ένα από τα πιο βαθιά συναισθήματα- εκείνο του πόνου- που ρημάζει την ανθρώπινη ευτυχία και οδηγεί σε δυσεπίλυτα αδιέξοδα και παραλογισμούς.

Η εξέλιξη της ιστορίας μου παρά τα βαριά συναισθήματα και τις σκληρές σκέψεις που προκαλεί - κι αυτός ήταν εξάλλου ο κύριος σκοπός της συγγραφής του βιβλίου μου- οδηγεί σε μια μεταφυσική κάθαρση συνειδήσεων. Γιατί για μένα η συγγραφή οφείλει να είναι ρεαλιστική αλλά κυρίως... αφυπνιστική . Ως  συγγραφέας αυτού του βιβλίου δεν χαϊδεύω καταστάσεις, δεν ωραιοποιώ γεγονότα, δεν οδηγούμαι στο ζητούμενο χάπι εντ...επιζητώ την αληθινή και πραγματική κάθαρση της κοινωνικής σήψης που ενδεχομένως απαιτεί θυσίες ζωών και έντονη συνειδησιακή φόρτιση. Μια ιστορία δέκα γυναικών που ίσως ζουν δίπλα μας σήμερα ή ενδεχομένως έζησαν χθες ή μπορεί να ζήσουν αύριο ...μια ιστορία τροφή για σκέψη και υγρό για πολλά συναισθήματα.

Όταν ολοκλήρωσα τη συγγραφή αυτού του μυθιστορήματος που στη διάρκεια του και λύγισα και πόνεσα και έκλαψα γοερά στάθηκα για αρκετή ώρα ακίνητη και σιωπηλή. Άρχισα να σκέφτομαι :

" Και τώρα Εύα; Πόσοι αναγνώστες θα θελήσουν να μπουν σε αυτό το τούνελ της σαθρής πραγματικότητας, να ζήσουν τούτη την τραγωδία και να τραυματιστούν από τα μαχαίρια των γυμνών πτυχών της αλήθειας που περιγράφεις; Ο κόσμος έχει ανάγκη το ανάλαφρο και φωτεινό κι όχι το μαύρο και σκούρο. Γιατί το κάνεις αυτό στο αναγνωστικό κοινό που θέλει να αποφορτιστεί από το γκρίζο που το περιβάλλει;".

Η αλήθεια είναι όμως πως δεν λυπήθηκα κανέναν, ούτε εμένα, ούτε... τους αναγνώστες. Χρέος μου θεωρώ ως συγγραφέας είναι να φέρνω στο φως το ασπρόμαυρο της φύσης, το γλυκόπικρο της ζωής, τη χαρμολύπη της ύπαρξης. Πρώτα οδηγώ τον εαυτό μου στη σκηνή της πικρής αλήθειας , υποκλίνομαι στην πρεμιέρα της παράστασης της και σιγά σιγά- με το περιεχόμενο του βιβλίου μου - φέρνω στα έδρανα του θεάτρου της ,τους αναγνώστες μου. Έτσι λειτουργώ ως συγγραφέας... ενώ ως άνθρωπος το αντίθετο. Είμαι υπερπροστατευτική με τους οικείους μου και κάποιες φορές ίσως ...τους αποπροσανατολίζω ... από τα πικρά της καθημερινότητας με εκούσιο τρόπο. Στη συγγραφή μου όμως δεν βάζω χαλινάρι, μήτε ζυγούς... γράφω ελεύθερα κι ας οδηγώ εμένα και τους αναγνώστες στο κλάμα ,στον πόνο, στη συντριβή. Η συγγραφή - όπως αντιλαμβάνεστε - είναι η ελευθερία της ψυχής μου αλλά και η αδυσώπητη αλήθεια που με προστάζει να την αντικρίσω ολόγυμνη.

Οι σκιές των Μουσών μου είναι ίσως το πιο " σκληρό" μου βιβλίο -μέχρι τώρα-  μα και το πιο" αληθινό" σκοπών και αφύπνισης.

Οι Μούσες μου και η Ελένη πιασμένες από τα χέρια σε έναν μεταφυσικό, μυστηριακό χορό διαχέουν τα αρώματα και τα χρώματα της ψυχοσύνθεσης τους, δίπλα στο τοπίο της Κρητικής θάλασσας σε όλους τους περιηγητές του μυθιστορήματος  και ποτίζουν με την αλμύρα των συναισθημάτων τους τις ψυχές των αναγνωστών του βιβλίου μου.

Κι αν με ρωτήσει κάποιος:

" Μα γιατί να διαβάσω το βιβλίο σου;" θα του απαντήσω απλά:

" Μα γιατί κι εσύ μέρος του κόσμου των Μουσών μου είσαι. Ανήκεις στο παράλληλο σύμπαν τους.  Δεν πρέπει λοιπόν να γνωρίζεις ποια είναι η αλήθεια που βιώνει ο κόσμος μας;".

Σας ευχαριστώ πολύ που διαβάσατε την ιστορία της συγγραφής του βιβλίου μου.

Και να προσθέσω ως κατακλείδα ...πως ένα μήνα μετά τη συγγραφή του μυθιστορήματος μου συνειδητοποίησα πως ενδόμυχα κι ακούσια περιέγραψα με μυθοπλαστικό τρόπο μια μεγάλη τραγωδία που εκτυλίχθηκε κάποτε στην Κρήτη με πρωταγωνίστριες κάποιες νεαρές κοπέλες που η ζωή τούς έστησε μια μεγάλη και τραγική παγίδα. Μια μεταφυσική ίσως δύναμη - θεωρώ- με ώθησε στη συγκεκριμένη συγγραφή τούτου του βιβλίου.  

Η δική μου ηχώ για το μυθιστόρημα Οι ΣΚΙΈΣ ΤΩΝ ΜΟΥΣΩΝ ήταν ...η παραπάνω.

Η αντήχηση … ξεκίνησε  από τότε που εσείς αρχίσατε να το παίρνετε στα χέρια σας.

Σας ευχαριστώ για το φως που η αναγνωστική σας αγάπη χάρισε στις Μούσες μου και συνεχίζει να χαρίζει.

Με εκτίμηση και σεβασμό

ΕΥΑ ΜΑΖΟΚΟΠΑΚΗ.

ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ

Εννέα Μούσες σε παράλληλους αλλά όχι ταυτόσημους βίους, σε κοινό χωροχρόνο, με ανόμοια εξελικτική πορεία αλλά με ταυτόχρονη σφραγίδα επιλόγου. Και μια… Ελένη που κινεί τις ζωές των Μουσών ως αναντίρρητη ηγέτιδα της συντροφιάς τους. Οικογενειακά μυστικά, ρημαγμένοι πόθοι, πτώσεις κι αναβάσεις σε ένα μονοπάτι ζωής με κοινό παρανομαστή πάντα μία Ελένη. Εκείνη, άραγε, την Ελένη… του φωτός ή του ολέθρου; Οι σκιές των Μουσών είναι εννέα. Θα διεκδικήσουν μήπως και τη δέκατη, τη δική τους… Ελένη, για να συμπληρωθεί με ζυγό αριθμό ο κύκλος τους; Και ποια είναι τα κοινά μυστικά των μυθικών Μουσών με τις σύγχρονες Μούσες και η αληθινή ερμηνεία του ονόματος μιας μοντέρνας Ελένης; Μάης του 1960. Η γέννηση των σύγχρονων Μουσών και της Ελένης σε ένα πεδινό χωριό της Κρήτης. Μάης του 1980. Η διάσπαση των Μουσών από τη δική τους Ελένη. Μάης του 1990. Η επανένωση του κύκλου των δέκα. Μάης του 2000. Η ιστορία άραγε επαναλαμβάνεται;

Παρουσίαση

Περίληψη

Σε ένα μικρό χωριό της Κρήτης, κοντά στα νερά του Τυφλού ποταμού, ξεδιπλώνεται η ιστορία μιας κλειστής, συντηρητικής ανθρώπινης κοινωνίας, πλασμένης από ένα συνονθύλευμα αγγέλων και δαιμόνων επί γης. Κρίματα, ενοχές, ψέματα, πάθη, αναμεμειγμένα με πόθους, όνειρα, ελπίδες, αγάπη... Οι ανθρώπινες ύβρεις αμέτρητες, το σκοτάδι των ψυχών απύθμενο. Η νέμεση καραδοκεί και η κάθαρση πλησιάζει.

Ο ποταμός του χωριού είναι Τυφλός ή η τυφλότητα ανήκει στη σφαίρα της ανθρώπινης εσωτερικότητας; Ένας οργισμένος "Τυφλός ποταμός" μπορεί να ξεπλύνει τα κρίματα και να οδηγήσει στην κάθαρση; Να φέρει την όραση στις απαίδευτες ψυχές και να χαρίσει το φως στις λεηλατημένες ζωές; θεραπεύεται άραγε η τυφλότητα της ψυχής;

Οκτώβριος 1940.. Η αχαϊκή πρωτεύουσα είναι η πρώτη πόλη που δοκιμάζεται από το μένος των κατακτητών, στα χρόνια της κατοχής. Η ιστορία διαδραματίζεται στην όμορφη Πάτρα, στα ορεινά χωριά των Καλαβρύτων και φτάνει μέχρι τα αλβανικά σύνορα. Η Άννα, ο Στάθης, η Χριστίνα, ο Λάμπης, η Έρρικα και πολλοί ακόμη, θα δοκιμαστούν μέσα από τις φλόγες του πολέμου και την ανείπωτη κακουχία. Αγωνίζονται με τόλμη και αυτοθυσία να γλιτώσουν από τα βόλια του εχθρού. Με οδηγό την αγάπη, τη συμπόνια και την ενότητα, θα συνεχίσουν την πορεία τους στα δύσβατα μονοπάτια της ζωής. Ωστόσο, η δύναμη της αγάπης είναι ικανή ν' απαλείψει τον πόνο, την απώλεια, την πείνα και τη δυστυχία, στα δύσκολα χρόνια της κατοχής; Θα καταφέρουν όλοι μαζί ενωμένοι ν' αφήσουν πίσω τις ζοφερές μνήμες του πολέμου και να ξεκινήσουν από την αρχή τη ζωή τους, όπως πραγματικά τους αξίζει; Ανθρώπινα πάθη, περίεργες καταστάσεις, μία σχέση αγάπης που μπλέκεται ακόμη και σε φόνο, δημιουργώντας το ασύλληπτο υφάδι μιας ιστορίας στο χρώμα του άλικου βελούδου, αφού η ζωή θριαμβεύει πάντα, όταν τη ζεις στο έπακρο με την ψυχή ντυμένη μ' αυτή την απόχρωση... Το ταξίδι συνεχίζεται με ρότα τις μεγαλύτερες πόλεις της Ιταλίας και της Σικελίας, για να ζήσει ο κάθε αναγνώστης μαζί με τους ήρωες συγκινητικές στιγμές, απρόβλεπτα γεγονότα και συναρπαστικές εξελίξεις..

Παρουσίαση

Ο φόβος της σκιάς του την είχε γραπώσει στα νύχια του. Η λογική της, στην αρχή, αντιστεκόταν σθεναρά. Όμως η αντίδραση έγινε θυμός, ο θυμός ενοχή και η ενοχή απόγνωση που θόλωσε το βλέμμα. Η απελπισία είχε τυλίξει γύρω της ένα μαύρο σεντόνι και στραγγάλιζε κάθε κύτταρο του μυαλού της.

Μα, μέσα της, η ψυχή σάλπιζε ελευθερία.

Μια απόλυτη στιγμή παράνοιας την έφερε αντιμέτωπη με την ψυχρή ανάσα του θανάτου. Το επεδίωξε. Τότε, όμως, η ζωή όρισε τους δείχτες του ρολογιού της να κινηθούν αντίστροφα. Μηδένισε το κοντέρ της. Και πήρε να μετρά από την αρχή. Με καινούργια νήματα στον αργαλειό της, με νέα υφάδια και στημόνια ξεκίνησε να υφαίνει όνειρα, να υφαίνει χαρά, έρωτα, δημιουργία... Ξεκίνησε να τη ντύνει, επιτέλους, με χρώματα...

Οι ίσκιοι που την κυνηγούν, όμως, θ' αφήσουν την ψυχή της να λιαστεί στο φως;

Ή μήπως θα γίνουν χειρότεροι κι από εφιάλτες; (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Παρουσίαση

Ένα μυστηριώδες ημερολόγιο φέρνει τον Κρις αντιμέτωπο με ένα τρομερό οικογενειακό μυστικό, το οποίο θα αποτελέσει την αρχή για ένα ταξίδι προσωπικής αναζήτησης που στο τέλος του, τίποτα δε θα είναι πια, το ίδιο. Μια αναζήτηση που ελπίζει ότι θα του δώσει απαντήσεις, τόσο για τα αναπάντητα ερωτήματα που τον κατακλύζουν από παιδί, όσο και για το πρόσωπο μυστήριο που στοιχειώνει τον νου και την ύπαρξή του. Μια ιστορία ελπίδας και αυτοθυσίας από το παρελθόν, είναι άραγε ικανή, σε συνδυασμό με τον απόλυτο έρωτα -που ακούει στο όνομα Νάντια,- να γίνουν οι σύμμαχοι του Κρις σε αυτό το μακρύ και επικίνδυνο ταξίδι; Θα είναι αυτοί που θα του δώσουν δύναμη, εκεί που η παράνοια κονταροχτυπιέται με τη λογική; Θα καταφέρουν μαζί με τη νεαρή Νάντια, να συμπληρώσουν όλα τα κομμάτια που λείπουν από το παζλ της ιδιόμορφης οικογενειακής του ιστορίας;

Η αγάπη τους θα δοκιμαστεί, η ζωή τους θα απειληθεί... μόνο που η Μοίρα δεν έχει πει ακόμα, την τελευταία της λέξη. Άραγε, ένα άγγιγμά της θα είναι αρκετό...;

Ένα βιβλίο ύμνος στην αγάπη, γεμάτο περιπέτεια και πάθη. Ένα αέναο παζάρι ανάμεσα στο γνωστό και το άγνωστο, το εφήμερο και το παντοτινό, το πραγματικό και το "φανταστικό". (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Το αύριο τι θα φέρει κανείς δεν ξέρει, το σίγουρο είναι ότι οι πληγές γιατρεύονται και σε κάνουν πιο δυνατό και αποφασισμένο να ζήσεις ξανά… να ζήσεις όσα η καρδιά προστάζει…

Μάνη πολλές δεκαετίες πριν. Τόπος όμορφος αλλά σκληρός, άγονος και άνυδρος. Τοπίο σμιλεμένο στην πέτρα. Πυργόσπιτα που η εικόνα τους παραπέμπει σε νεράιδες και πειρατές με μια θάλασσα λουσμένη σε αντανακλάσεις χρωμάτων. Βιγλάτορας ο Σαγγιάς, πότε βυθισμένος σε ρόδινα χρώματα αυγινά και
πότε στη χρωματική σαγήνη του γέρματος, δίνει μια γλυκιά, μελωμένη ηρεμία στο σκληρό τοπίο. Άνθρωποι του μόχθου και της επιβίωσης, που για αυτούς οι γραπτοί νόμοι, είναι ανύπαρκτοι. Ρυθμιστές της ζωής τους οι… άγραφοι νόμοι που δεν αφήνουν περιθώριο για να καρπίσουν οι ελευθερίες, τα θέλω και οι έρωτες. Τα αρσενικά της οικογένειας, επιφορτισμένα με την υποχρέωση να εκδικούνται σε κάθε πε- ρίπτωση προσβολής της τιμής και της υπόληψης, ειδικά των γυναικών τους. Ο Γδικιωμός αφανίζει τον αρσενικό πληθυσμό και η μανιάτισσα γυναίκα οφείλει να σταθεί βράχος και να στηρίξει τη γενιά της. Κι όμως, σ’ αυτόν τον τόπο γεννιέται ένας αγνός έρωτας, ανάμεσα σε δυο νέους που ανήκουν σε φατρίες, που αφού ξεκλήρισαν η μία την άλλη, χρόνια τώρα βρίσκονται σε «ψυχαδερφοσύνη». Τι περιθώρια αφήνει μια τέτοια κατάσταση, να ανθίσει και να καρπίσει μια τέτοια αγάπη;

Ο Γδικιωμός πο

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΒΙΒΛΙΩΝ

Ζωγραφική φωτογραφίες από το google εικόνες

ΠΕΡΙ ΖΩΓΡΑΦΩΝ..Ο ΛΟΓΟΣ

ΒΕΡΜΕΕΡ

Ο Γιοχάνες Βερμέερ, γνωστός και ως Γιαν Βερμέερ, ήταν Ολλανδός ζωγράφος που ειδικεύτηκε στην απεικόνιση καθημερινών σκηνών από τη ζωή της μεσαίας τάξης. Έζησε και εργάστηκε στην περιοχή του Ντελφτ της Νότιας Ολλανδίας κατά τον 17ο αιώνα. 

Πληροφορίες γέννησης: Οκτώβριος 1632, Ντελφτ, Ολλανδία

Απεβίωσε: Δεκέμβριος 1675, Ντελφτ,

Στην ιστορία της τέχνης, ο Γιαν Βερμέερ είναι σχεδόν τόσο μυστηριώδης και ανεξιχνίαστος όσο ο Σαίξπηρ στη λογοτεχνία. Έγινε αποδεκτός στην τοπική συντεχνία των Ολλανδών ζωγράφων το 1653, σε ηλικία 21 ετών και χωρίς καμία προηγούμενη εκπαίδευση άρχισε αμέσως να σχεδιάζει αριστοτεχνικές, παράξενα ρεαλιστικές εικόνες, με δωμάτια λουσμένα στο φως και αιθέριες νεαρές γυναίκες.

 

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του περιήλθε σε δεινή οικονομική κατάσταση, εξαιτίας του πολέμου που ξέσπασε μεταξύ Ολλανδίας και Γαλλίας το 1672

 Μετά το θάνατό του, μόλις στα 43 χρόνια του, ο ίδιος και το έργο του μένουν στην αφάνεια για δύο αιώνες. Ο Βερμέερ θα γίνει γνωστός όταν θα ανακαλυφθεί ο αριστουργηματικός πίνακας η "Σφίγγα του Ντελφτ". Μαζί με τον Ρέμπραντ θεωρούνται οι δύο πιο σπουδαίοι εκπρόσωποι της "Χρυσής εποχής" της Ολλανδίας. Αντλούσε τα θέματά του από την καθημερινή ζωή της μεσαίας αστικής τάξης της Ολλανδίας, ενώ τα περισσότερα έργα του είναι τόσο αριστουργηματικά που θυμίζουν φωτογραφική αναπαράσταση.

Γιοχάνες Βερμέερ, «Το κορίτσι με το μαργαριταρένιο σκουλαρίκι», 1665, Χάγη, Mauritshuis.

Θεωρείται από πολλούς ως “η ολλανδική Μόνα Λίζα» ή η «Μόνα Λίζα του Βορρά.

Ολοκληρώθηκε γύρω στο 1665 και εκτίθεται στο μουσείο Mauritshuis της Χάγης στην Ολλανδία.

Άλλη μία γυναικεία μορφή στους πίνακες του διάσημου ζωγράφου

Η γαλατού

Το δρομάκι ή μικρά οδός.

Γυναίκα υφάντρα δαντέλας.

Γυναίκα που ζυγίζει χρυσάφι.

Άποψη Ντελφτ

ΝΤΑΛΙ

Ο Σαλβαδόρ Νταλί ήταν ένας από τους σημαντικότερους Ισπανούς ζωγράφους. Συνδέθηκε με το καλλιτεχνικό κίνημα του υπερρεαλισμού, στο οποίο ανήκε για ένα διάστημα. Αποτελεί έναν από τους πιο γνωστούς ζωγράφους του 20ού αιώνα και μια πολύ εκκεντρική φυσιογνωμία της σύγχρονης τέχνης. Βικιπαίδεια

Πληροφορίες γέννησης: 11 Μαΐου 1904, Φιγκέρες, Ισπανία

Απεβίωσε: 23 Ιανουαρίου 1989, Φιγκέρες,

Figure at a Window», Salvador Dali
Ο πίνακας «Figure at a Window» δημιουργήθηκε το 1925, όταν ο Dali ήταν μόλις 21 ετών. 

Η λογική

Η εμμονή της μνήμης

Οφθαλμαπάτες

Φρανκ Ντικσέ (Frank Dicksee)

Ζωγράφος

ΕΠΙΣΚΟΠΗΣΗ

ΕΡΓΑ ΤΕΧΝΗΣ

ΠΕΡΙΟΔΟΣ

ΕΚΤΙΘΕΤΑΙ

ΟΙ ΧΡΗΣΤΕΣ ΑΝΑΖΗΤΟΥΝ ΕΠΙΣΗΣ

Επισκόπηση

Εικόνες

Προβολή όλων

Περιγραφή

Περιγραφ

-Ο Sir Francis Bernard Dicksee KCVO PRA ήταν ένας αγγλικός βικτοριανός ζωγράφος και εικονογράφος, γνωστός για τις φωτογραφίες του με δραματικές λογοτεχνικές, ιστορικές και θρυλικές σκηνές. Ήταν επίσης γνωστός ζωγράφος πορτρέτων μοντέρνων γυναικών, οι οποίες τον  βοήθησαν να  φέρει επιτυχία στον καιρό του.

Πληροφορίες γέννησης: 27 Νοεμβρίου 1853, Λονδίνο, Ηνωμένο Βασίλειο

Απεβίωσε: 17 Οκτωβρίου 1928, Λονδίνο, Ηνωμένο Βασίλειο

Εκτίθεται: Πινακοθήκη Τέιτ, Πινακοθήκη της Νέας Νότιας Ουαλίας

Περίοδος: Ακαδημαϊσμός

Γονείς: Thomas Francis Dicksee

Εκπαίδευση: Royal Academy of Arts

Αδέρφια: Μάργκαρετ Ιζαμπέλ Ντικ

Αυτός ο πίνακας, ζωγραφισμένος από τον Frank Bernard Dicksee, που ανήκει στους Προραφαηλίτες ζωγράφους, απεικονίζει μια ερωτική σκηνή των πρωταγωνιστών του έργου «Ρωμαίος και Ιουλιέτα», του Ουίλιαμ Σαίξπηρ.

ΓΟΥΟΤΕΡΧΑΟΥΖ

Ο Τζον Γουίλιαμ Γουότερχαουζ ήταν Βρετανός ζωγράφος, που δραστηριοποιήθηκε στα τέλη της Βικτωριανής εποχής. Ήταν οπαδός των Προραφαηλιτών καλλιτεχνών και συνεχιστής του έργου τους. Βικιπαίδεια

Πληροφορίες γέννησης: 6 Απριλίου 1849, Ρώμη, Ιταλία

Απεβίωσε: 10 Φεβρουαρίου 1917, Λονδίνο, Ηνωμένο Βασίλειο

Εκτίθεται: Πινακοθήκη Τέιτ, Art Gallery of South Australia, Laing Art Gallery,

 Ο John William Waterhouse ζωγραφίζει τη μοναχική γυναίκα το 1888 να είναι στη βάρκα που παρασύρει το ποτάμι με κατεύθυνση το Κάμελοτ, τη μαγική πολιτεία και όνειρο όλων των ανθρώπων του κόσμου. Η καταραμένη Lady of Shalott δεν έφτασε ποτέ στο Κάμελοτ. Πέθανε τραγουδώντας.

Στον πίνακα ο J. W. Waterhouse , γνωστός για τα έργα του με  αιθέριες και μυστηριώδεις γυναικείες μορφές, απεικονίζει τη γλυκύτατη Ιουλιέτα να περπατά θλιμμένη δίπλα σ’ ένα κανάλι της Βενετίας. Φορά ένα υπέροχο αέρινο αναγεννησιακό φόρεμα και αφηρημένη κρατά το μπλε περιδέραιο της (ο πίνακας ονομάζεται και το “μπλε περιδέραιο”). Ο Waterhouse 

κατατάσσεται στους όψιμους Προραφαηλίτες ζωγράφους.

Πηγή: https://frapress.gr/2018/05/diasimoi-pinakes-zografikis-empneysmenoi-apo-tin-logotechnia/