ΜΕ ΤΗΝ ΗΧΩ ΤΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥ

 Ονομάζομαι Παρασκευή Κηπουρίδου.

   Γεννήθηκα σε ένα χωριό της Κοζάνης, την «Χαραυγή». Ασχολούμαι με πεζογραφία, ποίηση, μουσικό στίχο, παραμύθι και ζωγραφική. Βιβλιοφάγος από την ώρα που έμαθα να διαβάζω. Από παιδί η γραφή ήταν για μένα ορμητήριο για ταξίδια φανταστικά, τρόπος έκφρασης, ενασχόληση αγαπημένη. Μετά τα παιχνίδια με τους φίλους στην όμορφη φύση, μου άρεσε να μετατρέπω τις εικόνες με λέξεις στο χαρτί. 

 Στη συγγραφή του βιβλίου αυτού με οδήγησε η ανάγνωση της ιστορίας της Σαμοθράκης και τα δεινά των κατοίκων κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας.

 Η μεγάλη σφαγή από τους Τούρκους του Καρά Αλή και τα λόγια του Ίωνα Δραγούμη:

" Σ' αυτό το μέρος του Θρακικού πελάγους που κείται το νησί... όλοι οι άνεμοι μαζώνονται και σαρώνουν τη θάλασσα και τον αέρα... νησί φτιαγμένο από θεούς, λες κι είναι βράχος ζωντανός, που η θάλασσα τον ζώνει"

Όλα αυτά μου δημιούργησαν την ακατανίκητη ανάγκη να γράψω την «Πενταύγενη».

  Πολλοί νέοι πήραν τον δρόμο για τα παζάρια της Ανατολής και τα Οθωμανικά τάγματα. Εκεί έχασαν το δικαίωμα να ορίσουν το ίδιο τους το σώμα. Αγωνίστηκαν να κρατήσουν ζωντανά  ήθη, έθιμα, θρησκεία μέσα σε κλίμα εξισλαμισμού και δουλείας.

   Ανυπολόγιστες οι ζημιές της επιδρομής. Πολλοί κάτοικοι για να επιβιώσουν καταλήγουν σε άλλα νησιά. Ανάμεσά τους η οικογένεια της κεντρικής ηρωίδας. Κι όταν αποφασίζουν να επιστρέψουν, έρχεται η πειρατεία να βυθίσει το νησί σε θλίψη, ανέχεια, απελπισία. 

 Κάποιοι νέοι αλυσοδένονται σε κατάστρωμα πειρατικού. Έτσι ξεκινάει ένα ταξίδι, που ούτε να το φανταστούν θα μπορούσαν. 

 Εντελώς ξαφνικά ένας - ένας άρχισαν να αποκτούν υπόσταση στη φαντασία μου οι χαρακτήρες της μυθοπλασίας. Μέσα από τις περιπέτειές τους θέλησα να εκφράσω την ανάγκη του ανθρώπου για λευτεριά και αυτοδιάθεση, την αγάπη για την πατρίδα, τα ήθη και τα έθιμα. 

  Μετά από επίπονη έρευνα ξεκίνησα ένα μαγικό ταξίδι σε τοπίο μιας ταραγμένης εποχής. Θύμα πειρατείας η Πενταύγενη ακολουθεί μια απίστευτη και μεγάλη πορεία. Από Μήλο, Βενετία και από εκεί στην Πέστη, βουλιάζει στον πόνο, έχοντας πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού την απόδραση. Η αγωνία για την τύχη των αγαπημένων μόνιμη πληγή. Ενώ βιώνει τον προσωπικό της Γολγοθά σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας, οι σκλαβωμένοι κάτοικοι μάχονται με αυτοθυσία κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, γράφοντας ένδοξες σελίδες Ιστορίας. 

  Πόση απελπισία, πόση δύναμη ψυχής χρειάζεται κανείς για να διασχίσει τα ταραγμένα Βαλκάνια, ακολουθώντας ένα τσιγγάνικο καραβάνι;

 Πόσο μεγάλη σημασία για τον άνθρωπο έχει μέσα σε συνθήκες απόλυτης απελπισίας να κρατά  μέσα του άσβεστη την ελπίδα;

  Ένα άψυχο αντικείμενο μπορεί να γίνει σανίδα σωτηρίας; Μπορεί να οδηγήσει τις πονεμένες ψυχές σε απάνεμο λιμάνι; Ποιος ξέρει; Το κισμέτ κρατάει τα κιτάπια του κλειστά. Κανείς δεν ξέρει τι του επιφυλάσσει το αύριο.

 Ένα μεγάλο ευχαριστώ στους αναγνώστες που διέθεσαν μια φιλόξενη γωνιά στην ψυχή τους για το πόνημά μου. Η ζεστή ανταπόκριση και τα υπέροχα λόγια για το βιβλίο μου, είναι για μένα πολύτιμος θησαυρός.

 

Ευχαριστώ πολύ την κ. Εύα Μαζοκοπάκη για την φιλοξενία στο blog της στη στήλη ¨Με την ηχώ του δημιουργού»

ΜΕ ΤΗΝ ΗΧΩ ΤΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥ

 Καλημέρα σας.

Είμαι η Μαίρη Παναγιώτου, συγγραφέας εδώ και είκοσι συναπτά έτη και με μόνιμη παρουσία στα λογοτεχνικά δρώμενα των φίλων μου συγγραφέων και ποιητών. Εκτός απ' το βιβλίο ΨΥΧΕΣ ΚΑΙ ΣΩΜΑΤΑ, έχω εκδώσει άλλα επτά έργα τα οποία οι περισσότεροι από σας έχετε διαβάσει και σας ευχαριστώ από καρδιάς γι' αυτό. 

Το πόνημα ΨΥΧΕΣ ΚΑΙ ΣΩΜΑΤΑ είναι κοινωνικό ανάγνωσμα που πατάει πάνω στην ψυχολογία της γυναίκας αλλά και του άντρα.

Αποφάσισα να ασχοληθώ μ' αυτό με αφορμή την οικονομική καταστροφή της Χώρας μας μετά το 2010 και την πτώχευση των ελληνικών νοικοκυριών. Χάσαμε τις δουλειές μας, άδειασαν οι τσέπες μας, αυτοκτόνησαν άνθρωποι, άλλοι ξενιτεύτηκαν, διαλύθηκαν δεσμοί, χάθηκε η συνοχή της κοινωνίας και πόνεσαν οι ψυχές μας. 

Όμως τί ακριβώς συμβαίνει στην οικογένεια που εγώ πήρα ως βάση για να γράψω; Ο σύζυγος έχασε την δουλειά του, αλλά δεν μπορούσε να δουλέψει πουθενά επειδή είχε κάποια προσόντα περισσότερα και κανένας εργοδότης δεν τα είχε ανάγκη.

Η σύζυγος είχε μέτριο μισθό και μπορούσε να ζήσει μόνη της αλλά σε καμία περίπτωση δεν ήθελε να τρέψει έναν απογοητευμένο άντρα.

Η έφηβη κόρη πονούσε υπερβολικά για τα τεκταινόμενα στο σπίτι, ώσπου έσπασε κυριολεκτικά ο συναισθηματικός της κόσμος, όταν ο πατέρας έφυγε από το σπίτι με προορισμό την ξενιτιά.

Πώς βίωσαν τον χωρισμό αυτοί οι άνθρωποι; Από ποιες συμπληγάδες πέρασαν; Πόσο ακρωτηριάστηκαν; ποιά ήταν η ψυχολογία τους, οι σκέψεις τους, τα λάθη τους; Πού βρήκαν στήριγμα και πως βίωσαν την δύσκολη δεκαετία; Σήμερα πώς είναι η ζωή τους;

Θα γίνω πιο συγκεκριμένη σχετικά με το νέο μου μυθιστόρημα.

Η Νίκη πηγαίνει στην Νέα Υόρκη, να ζήσει κοντά στον πατέρα της το Σπύρο, ο οποίος έχει εστιατόριο στο Μανχάταν, μαζί με την σύντροφό του Ανδρομάχη. Ξεκινά σπουδές Διοίκησης επιχειρήσεων και marketing στο πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης και μετά δύο χρόνια γνωρίζει μέσω Facebook τον Τεό, νεαρό καθηγητή Ηλεκτρολόγο στο ίδιο πανεπιστήμιο. Εκείνος την αγαπά αλλά η ίδια έχει ενστάσεις όσον αφορά τον έρωτα και τον εγκλωβισμό που μπορεί να φέρει ένας δεσμός.

Ο Τεό την ζητά σε γάμο αλλά η ίδια αρνείται. Αναγκάζεται να του εξηγήσει πως είναι παιδί χωρισμένων γονιών κι έχει περάσει άσχημες και ακραίες καταστάσεις μέχρι τα δεκαοκτώ της, οι οποίες δεν την επιτρέπουν να συνεχίσει αθώα τη ζωή της και να φθάσει εύκολα στον γάμο.  

Ο Τεό προκειμένου να την ξεχάσει, αποφασίζει ένα ταξίδι στο Σαν Φρανσίσκο την πόλη που γεννήθηκε. Επανασυνδέεται με την πρώην του, μια γυναίκα της Silicon valley, απελευθερωμένη και χωρίς φραγμούς, η οποία ανήκει στα golden boys and girls που κρύβονται πίσω απ’  την απόλυτη εξάρτηση της παγκόσμιας κοινωνίας απο τις αυτοκρατορίες της Silicon valley.   

Στο τέλος του καλοκαιριού που άρχισαν τα πανεπιστήμια, η Νίκη και ο Τεό ξαναβρίσκονται και ανακαλύπτουν πως αγαπιούνται πολύ. Ζουν τον έρωτά τους με πάθος και φεύγουν για το Σαν Φρανσίσκο όπου ετοιμάζουν τον γάμο τους.

Ένα μήνα πριν τα στέφανα, συμβαίνουν ανεξέλεγκτες καταστάσεις προδοσίας και μέσα απ’ αυτές συμβαίνει και μία καρδιακή προσβολή. Ποιος άραγε αρρωσταίνει και ποιος θα δώσει το μόσχευμα για την απαιτούμενη μεταμόσχευση καρδιάς;        

Αυτά τα δύσκολα ερωτήματα κλήθηκα να απαντήσω ως συγγραφέας, κάνοντας κοινωνιολογική και ψυχολογική έρευνα. Ελπίζοντας πως το πέτυχα, το χαρίζω σε όλους τους αναγνώστες να το χαρούν, να το ζήσουν και να μου γράψουν τις εντυπώσεις τους και φυσικά τις δικές τους απόψεις. Θα περιμένω. 

Ευχαριστώ.

ΜΕ ΤΗΝ ΗΧΩ ΤΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥ

 Ονομάζομαι Στέλλα Φραντζή. Γεννήθηκα στον Πειραιά και η καταγωγή μου είναι από την Κωνσταντινούπολη. Είμαι συγγραφέας μυθιστορημάτων κυρίως, έχω γράψει, όμως, και αρκετά διηγήματα και νουβέλες. Το τελευταίο μου μυθιστόρημά μου, με τίτλο ''ΓΙΑΣΕΜΗ, ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ, κυκλοφόρησε τον Μάιο του 2021 από τις Εκδόσεις ΟΣΤΡΙΑ. Είχαν προηγηθεί δύο ακόμη μυθιστορήματα, ''ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ'', το 2017 και το ''...ΚΑΙ ΥΣΤΕΡΑ ΞΕΣΠΑΣΕ Η ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ'', το 2019. 

    Ασχολούμαι με τη συγγραφή τα τελευταία 10 χρόνια. Αφορμή στάθηκε ένα μουσικοθεατρικό έργο με τίτλο ''ΣΜΥΡΝΗ, ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΟΥ ΓΛΥΚΙΑ'', που ανεβάσαμε με τους μαθητές του σχολείου όπου υπηρετούσα, στα πλαίσια ενός σχολικού προγράμματος. Τα κείμενα ήταν πλαισιωμένα με παραδοσιακούς χορούς και τραγούδια, καθώς και με θεατρικά δρώμενα. Μετά από την εξαιρετικά συγκινητική αυτή εμπειρία και τη μεγάλη επιτυχία και απήχηση που είχε το έργο αυτό, καθώς και ένα σεμινάριο δημιουργικής γραφής που παρακολούθησα μετά, μου δημιουργήθηκε η επιθυμία, με το υλικό που είχα συγκεντρώσει, να γράψω κάτι ενιαίο. Διήγημα, μυθιστόρημα, όπου κατέληγε, τέλος πάντων. Έτσι έγινε η αρχή, με ''ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ''. Από εκεί και ύστερα, ήταν μονόδρομος. Η συγγραφή είχε μπει για τα καλά στη ζωή μου. 

   Ας μιλήσουμε τώρα για τη ''ΓΙΑΣΕΜΗ''. Το βιβλίο αυτό είναι μία μίξη πραγματικών γεγονότων και μυθοπλασίας. Πρόκειται για δυο παράλληλες ιστορίες, από το 1898 ως το 1922 και το 1940, 3 γενιές στην ουσία, όπου, μέσα στο ιστορικό πλαίσιο, οι άνθρωποι αυτοί, οι ήρωές μου, ζουν τη ζωή και την καθημερινότητά τους προσπαθώντας, συγχρόνως, να διαχειριστούν τα γεγονότα που συμβαίνουν γύρω τους. Δεν είναι αμιγώς ιστορικό μυθιστόρημα, αλλά μια ιστορία μέσα στα πλαίσια της Ιστορίας και των ιστορικών γεγονότων της εποχής, τα οποία είναι, βέβαια, πραγματικά, έγκυρα και εξακριβωμένα. Έγραφαν την Ιστορία οι γενιές αυτές, αν και τότε δεν το γνώριζαν. 

   Μια από τις κεντρικές ηρωίδες μου, η Πασχαλιά, είναι πρόσωπο υπαρκτό. Ήταν μια θεία του πατέρα μου. Η ιστορία της είναι, εν μέρει, αληθινή. Όταν ήρθαν στην Ελλάδα, ο πατέρας μου ήταν 10 χρονών. Μεγάλη πια,  έμαθα κάποια πράγματα για τη ζωή τους εκεί, κάποιες ιστορίες του παππού, της γιαγιάς, όπως και του πατέρα μου και της αδελφής του. Όμως, οι πληροφορίες αυτές ήταν αρκετά ελλιπείς κι έτσι αποφάσισα να στηριχτώ σε κάποια γεγονότα και, μέσω της μυθοπλασίας, να δώσω τις δικές μου απαντήσεις. Ο λόγος για τον οποίο εγκατέλειψαν την Κωνσταντινούπολη τον Μάιο του 1922, μ' ένα καΐκι, είναι πραγματικός, όπως και ότι έβγαλαν το σκουφάκι από την κούκλα, για το φορέσουν στο μωρό, για να μην κρυώνει. Επίσης, ο πατέρας μου ήταν ένας από τους διασωθέντες του νοσοκομειακού πλοίου ''Αττική'', που βομβαρδίστηκε από τους Γερμανούς στις 12 Απριλίου του 1941.

   Η ανάγκη που έχει ο κάθε άνθρωπος να μάθει για την προέλευση και τις ρίζες του, την ιστορία των προγόνων του, οδηγούν τη Μαρίνα στη σύγχρονη Σμύρνη. Τα μόνα πράγματα που έχει στα χέρια της είναι ένα γράμμα από τα παλιά, δυο φωτογραφίες και κάποιες σκόρπιες επιθανάτιες κουβέντες της μητέρας της, της Γιασεμής. Τα βήματά της και η Μοίρα την οδηγούν στην έπαυλη ''Αμαρυλλίς'', όπου, ακούει με κομμένη την ανάσα, την υπέργηρη γυναίκα που ζει εκεί, να της διηγείται τα γεγονότα που σημάδεψαν τη ζωή των προγόνων της. Πραγματικότητα, φαντασία και οράματα από το παρελθόν, μπλέκονται το ένα μέσα στο άλλο. Η ζωή στο χωριό, την Πέραμο, η συνύπαρξη με τους Τούρκους, άλλοτε ζεστή και φιλική και άλλοτε επικίνδυνη. Η καινούρια ζωή στην Κωνσταντινούπολη. Η κοσμοπολίτισσα Σμύρνη. Άνθρωποι με διαφορετική κουλτούρα, διαφορετικούς χαρακτήρες, συναντιούνται και οι ζωές τους μπλέκονται, επηρεάζοντας η μια την άλλη. Ήθη, έθιμα, παραδόσεις, διαφορετικές νοοτροπίες. Και μέσα σε όλα αυτά, εκείνο που στέκει ορόσημο, είναι η άνευ όρων αγάπη. Μητρική, αδελφική, ερωτική. Η δοτικότητα, η δύναμη της συγχώρεσης. Και μια αγάπη ατέλειωτη, που ταξιδεύει πέρα και πάνω από τον χρόνο. Μια αγάπη που δεν μπορεί να την σταματήσει ούτε ο ίδιος ο θάνατος.  

  Έχουν γραφτεί άπειρα πράγματα γι' αυτό το θέμα, όμως, οι ιστορίες αυτές πάντα θα συγκινούν. Έμαθα πολλά κατά τη διάρκεια της συγγραφής αυτού του βιβλίου, λόγω της έρευνας που έκανα. Συγκινήθηκα, έκλαψα, αλλά κυρίως θύμωσα. Για τα παιχνίδια που παίχτηκαν στις πλάτες αθώων ανθρώπων. Συμφέροντα, λάθη, προδοσίες. Επειδή κάποιοι αποφάσισαν για μια ακόμη φορά, αβασάνιστα, να αιματοκυλήσουν τον κόσμο. Ό, τι θεωρούσαν δεδομένο οι άνθρωποι αυτοί, ανατράπηκε από τη μια στιγμή στην άλλη. Άλλοι όρισαν τη μοίρα τους κάνοντάς τους πιόνια στη σκακιέρα απάνθρωπων παιχνιδιών.   

   Τέλος, θα ήθελα να ευχαριστήσω μέσα απ' την καρδιά μου, όλους όσους πίστεψαν σ' εμένα και με στηρίζουν με κάθε τρόπο. Για την αγάπη και τα καλά τους λόγια. Για τις προτροπές τους να συνεχίσω να τους χαρίζω όμορφες εικόνες. Η μεγαλύτερη χαρά και ανταμοιβή για εμένα είναι, όπως οι ίδιοι λένε, πως κατάφερα να τους πάρω μαζί σ' ένα μαγικό ταξίδι στους δρόμους της Ανατολής και να μπουν μαζί με τους ήρωες μέσα στα όμορφα αρχοντικά, να περπατήσουν μαζί τους στην προκυμαία της Σμύρνης και δίπλα στον όμορφο Βόσπορο. Να οσφρανθούν τις πικάντικες Μικρασιάτικες μυρωδιές. 

     

      Με πολλή αγάπη και ευγνωμοσύνη, 

           ΣΤΕΛΛΑ ΦΡΑΝΤΖΗ

   

ΜΕ ΤΗΝ ΗΧΩ ΤΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥ

 «Η ΔΙΝΗ ΤΗΣ ΛΙΜΝΗΣ» 

Ονομάζομαι Έλενα Τζαβάρα, κατάγομαι από την Πάτρα και είμαι συγγραφέας λογοτεχνικών βιβλίων. Σε νεαρή ηλικία ξεκίνησα να γράφω ποιήματα και ποιητικούς σχηματισμούς. Αφότου εγκαταστάθηκα στην Ακράτα, η έμπνευσή μου με οδήγησε στην πεζογραφία, χωρίς να στερούμαι την επιθυμία και για ποίηση. Λατρεύω τη συγγραφή, καθώς αποσπά τη σκέψη μου από τη φθορά της καθημερινότητας. Το τελευταίο έργο μου «Η ΔΙΝΗ ΤΗΣ ΛΙΜΝΗΣ» κυκλοφόρησε τον Μάιο του 2021 από τις εκδόσεις Υδροπλάνο. Το κίνητρο για τη δημιουργία του το πήρα από ένα τυχαίο γεγονός σε ταξίδι που πραγματοποίησα στον Άγιο Γερμανό Πρεσπών.

Καθισμένη στην όχθη της λίμνης Μεγάλη Πρέσπα, αγναντεύοντας την απεραντοσύνη του ορίζοντα, κι ενώ επικρατούσε απόλυτη ηρεμία… είδα ξαφνικά να αναταράσσονται τα νερά και να σχηματίζονται κύκλοι, όπως ακριβώς συμβαίνει όταν πετάμε ένα βότσαλο στη θάλασσα… Οι κύκλοι δυνάμωσαν κι ένα μικρό καλάμι που επέπλεε σ’ εκείνο το σημείο, χάθηκε. Τότε σκέφτηκα: «Η Δίνη της Λίμνης» αυτός θα είναι ο τίτλος του επόμενου λογοτεχνικού έργου μου, καθώς σε όλα τα βιβλία μου το θεμέλιο είναι ο τίτλος και πάνω σ’ αυτόν χτίζω σιγά- σιγά το οικοδόμημα της κάθε ιστορίας μου!

Η Δίνη της Λίμνης, είναι φανταστική ιστορία με πολλές δόσεις αλήθειας, καθώς θίγω πολλά κοινωνικά θέματα, όπως: ψυχική και σωματική κακοποίηση, εμπλοκή σε κακόφημα μπαρ με τη χρήση ψυχεδελικών ουσιών,  που οδηγούν ακόμη και σε φόνο. Η ιστορία κρύβει μυστήριο, δολοπλοκία, έρωτα και προδοσία, αγάπη και μίσος, αλλά και πολλές ανατροπές. Σηματοδοτεί αλλαγές σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο στις δεκαετίες 70΄- 80 όπου η ζωή των πρωταγωνιστών παίρνει διάσταση πραγματική και ζωντανή. Οι μεγαλύτεροι θα θυμηθούν, και οι νεότεροι θα ανακαλύψουν την έξαρση των ναρκωτικών. Είναι η αποτύπωση της ζωής, με τα λάθη, τις χαρές, τις λύπες, τις μάχες και τις ήττες, το μαύρο και το άσπρο, το φαιό και το φωτεινό. Τα γεγονότα που ακολουθούν, δεν έχουν να κάνουν με προσωπικά μου βιώματα. Είναι καταγραφές  όλων των συναισθημάτων και σκέψεων τις οποίες αποδίδω στους πρωταγωνιστές της ιστορίας μου. Ο αναγνώστης έχει να ζήσει μαγευτικά ταξίδια με χρώματα, αρώματα και ζωντανές εικόνες από τις μεγαλύτερες πόλεις της βόρειας Ελλάδας, μέχρι τις λίμνες των Πρεσπών, όπου εκεί θα συμβούν απρόβλεπτες και συγκλονιστικές καταστάσεις οι οποίες θα ανατρέψουν τη ζωή των τριών κύριων πρωταγωνιστών. Η Δανάη, ευαίσθητη και παρορμητική, ο Στέφανος αλτρουιστής και επιρρεπής των καταστάσεων, ο Μενέλαος συναισθηματικός, αλλά και αποφασιστικός σε οτιδήποτε προκύπτει, ενώ στον αντίποδα ο Σεραφείμ, δίνει μάχη με τα ανθρώπινα και τα θεία. Όλοι μαζί αγωνίζονται να αντιμετωπίσουν τον εαυτό τους, ενώ σε κάθε δυσκολία οι επιθυμίες τους τρανώνονται, τα όνειρα διαλύονται, και η αλήθεια πονάει. Ανεκπλήρωτοι έρωτες, που άλλοτε ακολουθούν του ουρανού τα μονοπάτια κι άλλοτε βουλιάζουν σε σκοτεινά καταγώγια. Ζωές βυθίζονται σε μυστικές δίνες. Στη δίνη ενός φιλιού, στη δίνη ενός κρυφού έρωτα, στη δίνη της αγάπης. Άνθρωποι χαραμίζονται με την ανεξέλεγκτη χρήση αλκοολισμού, ή ταπεινώνονται με τη σωματική και ψυχική κακοποίηση. Σε αυτή την ιστορία, εκεί  που όλα βαίνουν καλώς, έρχονται οι απρόβλεπτες καταστάσεις να ταράξουν τη ζωή τους. Μένουν ανήμποροι να επέμβουν στις προσταγές της μοίρας. Μόνο το σύμπαν συναινεί… μόνο αυτό αποφασίζει. Η λύτρωση αργεί, το στοίχημα όμως είναι ένα και είναι για όλους το ίδιο, να ξεφύγουν από αυτό που τους πνίγει, που τους συρρικνώνει, και τους φέρνει πιο κοντά στον κρυμμένο τους εαυτό.  Το ταξίδι στις λίμνες Πρεσπών σηματοδοτεί ένα τέλος και την αρχή μιας καινούριας ζωής. Ο έρωτας και η αγάπη χάνουν την ιδεατή τους υπόσταση και μεταμορφώνονται σε εμμονές και σε πάθη.  Μέσα στο δυστοπικό αυτό κλίμα των ανθρωπίνων σχέσεων ο μοναχός Σεραφείμ παίρνει τη μορφή της εξιλέωσης και της ελπίδας.  Η εικονική μεταφορά στη μονή Προυσού είναι μια αποκάλυψη, μια άλλη ζωή, ένας διαφορετικός τρόπος  προσέγγισης, μια άλλη πραγματικότητα που θα κατευνάσει την ένταση και τη συναισθηματική φόρτιση του αναγνώστη.  Η ομορφιά του τοπίου στο Καρπενήσι, οι συνήθειες της μοναστικής ζωής και οι ζωντανές εικόνες, θα προετοιμάσουν τον αναγνώστη για την κορύφωση της ιστορίας.  Η δίνη είναι η αρχή… Τι άραγε θα αφήσει και τι θα πάρει μαζί της η λίμνη στην εξέλιξη και στο τέλος της ιστορίας; 

Με τις ευχαριστίες μου σε όλους εσάς, που στηρίζετε την κάθε μου προσπάθεια για τη συγγραφή κάθε νέου έργου μου!

Πάντα με εκτίμηση και την αγάπη μου

Έλενα Τζαβάρα

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΜΗΛΟ ΤΗΣ ΕΥΑΣ

 Λίγα λόγια για τα διηγήματα μου.

Κάθε διήγημα και ένα ιδιαίτερο συναίσθημα, μια ξεχωριστή πτυχή της ανθρώπινης ψυχής, μια διαφορετική διαδρομή σε βατά και άβατα μονοπάτια ψυχισμού, ένας μοναδικός περίπατος στα καλντερίμια των πόθων και παθών.

Δώδεκα διηγήματα μοιρασμένα όπως οι δώδεκα μήνες του χρόνου με ήλιο, με συννεφιά, με κρύο και με βροχή.

Όπως οι δώδεκα θεοί του Ολύμπου με ιδιαίτερες δυνάμεις και αδυναμίες, όπως ο χωρισμός της μέρας και της νύχτας σε δώδεκα ώρες που άλλες ξυπνούν κι άλλες κοιμίζουν όνειρα κι ευχές.

1.ΔΆΚΡΥΑ ΨΥΧΉΣ

Η απογοήτευση και η πίκρα ενός νεαρού κοριτσιού επικεντρώνεται στην αδυναμία του να χορτάσει το σώμα του με αληθινό φαγητό ή την ψυχή του με τροφή αποδοχής κι αγάπης άραγε; Το όνομα μας πόσο δηλωτικό είναι της πραγματικής μας ταυτότητας; Υπογράφουμε τελικά με το ονοματεπώνυμο μας ή με το μελάνι των αξιών μας;

2 .ΤΟ ΔΙΛΗΜΜΑ ΤΗΣ ΣΕΛΗΝΗΣ.

Η πραγματική αγάπη δεν συνυπάρχει με τη δειλία. Η αγάπη απαιτεί γενναιότητα. Μπορούν όμως όλοι ,όταν αγαπούν, να γίνονται γενναίοι; Πόσα βλέπει η Σελήνη και πόσα κρύβει; Το φεγγάρι ακολουθεί τελικά τα βήματα των δειλών ή συντάσσεται με το πλευρό των δυνατών; 

3. ΘΕΜΑ ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΩΝ

Η πατρίδα είναι γεωγραφική και εθνογραφική τοποθεσία ; Μήπως πατρίδα είναι πάντα και μόνο η καρδιά των αγαπημένων μας; Λίγα δευτερόλεπτα αρκούν για την απόλυτη ανατροπή ζωής; Ο θνητός χρόνος συνεπαγωγικά πόση δύναμη και αξία έχει; Τι σημαίνει ένα δευτερόλεπτο ζωής;

4. ΑΠΟ ΜΑΚΡΙΑ ...ΚΟΝΤΑ

Ο έρωτας βρίσκει πάντα τρόπο να ενώνει όνειρα. Δεν κλειδώνεται πίσω από κάγκελα. Διαθέτει φτερά και πετάει παντού. Μέχρι πού μπορεί όμως να φτάσει; Πόσο ιαματικός είναι στους εξωτερικούς ιούς και πόση ανοσία διαθέτει στην πανδημία του φόβου;

5. Η ΕΥΧΗ

Αν πιστεύεις με θέρμη κάτι...η ευχή σου γίνεται αληθινή; Όλα είναι θέμα δύναμης της πίστης ; Είναι άραγε;

6. ΌΣΑ ΚΡΥΒΟΥΝ ΤΑ ΜΑΤΙΑ

Όποιος αγαπά αληθινά ξέρει να διαβάζει ακόμα και τις σιωπές ; Ξέρει να βλέπει ακόμα και μέσα από τα χαμηλωμένα μάτια στα μύχια της ψυχής; Κι αν όντως βλέπει ... διακρίνει πως η αγάπη απαιτεί ακόμα και τη μεγαλύτερη θυσία; Το δικό μας θάνατο για την ευτυχία του αγαπημένου μας;

7.ΌΝΕΙΡΑ ΠΝΙΓΜΕΝΑ ΣΤΗ ΛΙΜΝΗ

Τα όνειρα πνίγονται άραγε στους παφλασμούς μιας λίμνης; Έχουν τη δυνατότητα να επιβιώσουν και να αναβιώσουν όσο αργά κι αν είναι;

Το όνειρο θέλει ... πίστη και επιμονή ή μήπως ψαλίδι στην πρώτη αποτυχία;

8. ΟΙ ΣΤΑΛΕΣ ΤΟΥ ΝΟΕΜΒΡΗ 

Πόσες στάλες ανακούφισης να δροσίζουν άραγε μια γυναικεία ύπαρξη που φιλοξενείται στις ψυχές όλων ως " ψυχοκόρη"; Η φιλευσπλαχνία των ανθρωπίνων ψυχών μέχρι ποιο σημείο φτάνει άραγε; Μπορεί μια γυναίκα να παραμείνει επ' άπειρον "ψυχοκόρη" επιθυμιών; Ποιος μπορεί να αλλάξει τις ταμπέλες που τοποθετούν οι άνθρωποι στον περίγυρο τους;

9. Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ

Τι έχει μεγαλύτερη δύναμη στην ανθρώπινη ψυχή; Ο έρωτας ή η αγάπη; Είναι διακριτή άραγε η διαφορά τους; Και που μπορεί να οδηγήσει τον άνθρωπο το αδιέξοδο μεταξύ αγάπης και έρωτα;

10. ΣΚΙΣΜΕΝΗ ΣΕΛΙΔΑ

Η ζωή μιας γυναίκας είναι ένα βιβλίο με ολόκληρες η σκισμένες άραγε σελίδες ζωής ; Μια σκισμένη σελίδα μπορεί να φέρει στο φως μια αλήθεια ύπαρξης; Μπορεί να οδηγήσει στο άπιαστο όνειρο; Η κακοποίηση μιας γυναικείας οντότητας μπορεί να φέρει τελικά την ανατροπή σε μια σφραγισμένη αλήθεια;

11.Η ΠΡΟΣΦΥΓΙΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ

Η λέξη πρόσφυγας έχει οριοθετηθεί άραγε με τη σωστή ερμηνεία του στο λήμμα των λεξικών; Η προσφυγιά είναι έννοια γεωγραφικοπολιτική ή ψυχοστατική; Η προσφυγιά βρίσκεται εκτός ή εντός του ψυχισμού μας; Ποιος είναι ο αληθινός πρόσφυγας ζωής; Ο άγνωστος " ξένος" απέναντι μας ή "εγώ" ο γνωστός αυτόχθων;

ΜΕ ΛΕΝΕ ΕΥΑ

Ποια είναι η Εύα και το απαγορευμένο μήλο που κρατά στα χέρια της; Ποιος είναι ο φταίχτης του βατού κι ο κύριος αίτιος του υπερβατού; Τι είναι τελικά ο παράδεισος; Είναι τόπος ή συναίσθημα; Ζει ο Αδάμ χωρίς την Εύα του; Πόσο κοντά βρίσκεται η κόλαση από τον Παράδεισο; 

Ποια απάντηση δίνει τελικά μια σύγχρονη Εύα ;

Μια μικρή γεύση από τον διηγηματικό περίπατο του νέου μου βιβλίου ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΜΗΛΟ ΤΗΣ ΕΥΑΣ.

ΜΕ ΤΗΝ ΗΧΩ ΤΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥ

 ΜΕ ΤΗΝ ΗΧΩ ΤΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥ

Ονομάζομαι Εύα Μαζοκοπάκη κατάγομαι από τα Χανιά της Κρήτης και είμαι δημιουργός ποιητικών και πεζογραφικών έργων.

Το τελευταίο μου μυθιστόρημα που κυκλοφόρησε τον Φεβρουάριο του 2021 από τις Εκδόσεις Υδροπλάνο έχει τον τίτλο ΟΙ ΣΚΙΕΣ ΤΩΝ ΜΟΥΣΩΝ.

Ως κύρια αιτία για τη δημιουργία αυτού του μυθιστορήματος στάθηκε η ανάγκη μου να καταγράψω  κάποια από τα κακώς κείμενα της κοινωνίας που καλύπτονται πίσω από περίτεχνα ονόματα και ωραιοποιημένες αισθητικές. Χρησιμοποιώντας ως εφαλτήριο τα εκλεπτυσμένα ονόματα των εννέα Μουσών, αφενός έδωσα υπόσταση στις Μούσες της μυθολογίας τις οποίες και εξανθρώπισα αλλά παράλληλα κατέγραψα πίσω από την ιδιαίτερη ιστορία της καθεμιάς, φαινόμενα κοινωνικής παθογένειας που πλήττουν την ανθρώπινη ζωή.

Η οικογενειακή κακοποίηση, οι βιασμοί γυναικών, οι ανάρμοστοι έρωτες, η εγκατάλειψη παιδιών, η υποκρισία των ανθρωπίνων σχέσεων, η προδοσία του έρωτα και της αγάπης, οι υιοθεσίες που βγαίνουν στην επιφάνεια χρόνια αργότερα και πολλές άλλες πτυχές της σαθρότητας του  ανθρώπινου καμβά έρχονται στο φως μέσα από τις παρουσίες των Μουσών στο βιβλίο μου.

Κάθε Μούσα και μια ιστορία στο μονοπάτι ανάβασης και κατάβασης της ζωής. Και μια Ελένη οδηγός και συνοδοιπόρος μιας παρέας γυναικών που έζησε μαζί τους,  πόνεσε για τις κακοτυχίες τους παράλληλα,  σκόνταψε στα κακοτράχαλα χαντάκια των δυσπραγιών τους δίπλα τους, μα  τις βοήθησε να βρουν το νόημα και τους στόχους της ζωής τους. Μέχρι πότε όμως; Μια Ελένη μπορεί να είναι "Σέλας" δηλαδή φως ...μα μπορεί να γίνει και η Ελένη του " είλον" δηλαδή της καταστροφής.

Η Ελένη η κύρια πρωταγωνίστρια του μυθιστορήματος μου δημιουργήθηκε για να φανερώσει τη δύναμη της γυναικείας ψυχής, την υπεροχή της  υπερβατικής φιλίας μεταξύ ζωντανών όντων, την ιδιότητα της ανοχής σε καθετί διαφορετικό, το μεγαλείο του νου να βρίσκει διεξόδους και την μέγιστη  αξία της αγάπης που δεν κινείται κατά αποκλειστικότητα στην αλυσίδα των  συγγενικών δεσμών αίματος αλλά στη γνώση των ηθελημένων ανθρώπινων επιλογών.

Η ίδια όμως η πρωταγωνίστρια του βιβλίου δεν είναι αήττητη- όπως άτρωτο δεν είναι κανένα ανθρώπινο ον-  παρουσιάζει και εκείνη μια φθαρτή τρωτή της πλευρά.

Την αδυναμία της να χειριστεί τον ανθρώπινο πόνο και το ενοχικό της σύνδρομο. Μέσω της προσωπικότητας της ,θέλησα να κάνω αναφορά σε ένα από τα πιο βαθιά συναισθήματα- εκείνο του πόνου- που ρημάζει την ανθρώπινη ευτυχία και οδηγεί σε δυσεπίλυτα αδιέξοδα και παραλογισμούς.

Η εξέλιξη της ιστορίας μου παρά τα βαριά συναισθήματα και τις σκληρές σκέψεις που προκαλεί - κι αυτός ήταν εξάλλου ο κύριος σκοπός της συγγραφής του βιβλίου μου- οδηγεί σε μια μεταφυσική κάθαρση συνειδήσεων. Γιατί για μένα η συγγραφή οφείλει να είναι ρεαλιστική αλλά κυρίως... αφυπνιστική . Ως  συγγραφέας αυτού του βιβλίου δεν χαϊδεύω καταστάσεις, δεν ωραιοποιώ γεγονότα, δεν οδηγούμαι στο ζητούμενο χάπι εντ...επιζητώ την αληθινή και πραγματική κάθαρση της κοινωνικής σήψης που ενδεχομένως απαιτεί θυσίες ζωών και έντονη συνειδησιακή φόρτιση. Μια ιστορία δέκα γυναικών που ίσως ζουν δίπλα μας σήμερα ή ενδεχομένως έζησαν χθες ή μπορεί να ζήσουν αύριο ...μια ιστορία τροφή για σκέψη και υγρό για πολλά συναισθήματα.

Όταν ολοκλήρωσα τη συγγραφή αυτού του μυθιστορήματος που στη διάρκεια του και λύγισα και πόνεσα και έκλαψα γοερά στάθηκα για αρκετή ώρα ακίνητη και σιωπηλή. Άρχισα να σκέφτομαι :

" Και τώρα Εύα; Πόσοι αναγνώστες θα θελήσουν να μπουν σε αυτό το τούνελ της σαθρής πραγματικότητας, να ζήσουν τούτη την τραγωδία και να τραυματιστούν από τα μαχαίρια των γυμνών πτυχών της αλήθειας που περιγράφεις; Ο κόσμος έχει ανάγκη το ανάλαφρο και φωτεινό κι όχι το μαύρο και σκούρο. Γιατί το κάνεις αυτό στο αναγνωστικό κοινό που θέλει να αποφορτιστεί από το γκρίζο που το περιβάλλει;".

Η αλήθεια είναι όμως πως δεν λυπήθηκα κανέναν, ούτε εμένα, ούτε... τους αναγνώστες. Χρέος μου θεωρώ ως συγγραφέας είναι να φέρνω στο φως το ασπρόμαυρο της φύσης, το γλυκόπικρο της ζωής, τη χαρμολύπη της ύπαρξης. Πρώτα οδηγώ τον εαυτό μου στη σκηνή της πικρής αλήθειας , υποκλίνομαι στην πρεμιέρα της παράστασης της και σιγά σιγά- με το περιεχόμενο του βιβλίου μου - φέρνω στα έδρανα του θεάτρου της ,τους αναγνώστες μου. Έτσι λειτουργώ ως συγγραφέας... ενώ ως άνθρωπος το αντίθετο. Είμαι υπερπροστατευτική με τους οικείους μου και κάποιες φορές ίσως ...τους αποπροσανατολίζω ... από τα πικρά της καθημερινότητας με εκούσιο τρόπο. Στη συγγραφή μου όμως δεν βάζω χαλινάρι, μήτε ζυγούς... γράφω ελεύθερα κι ας οδηγώ εμένα και τους αναγνώστες στο κλάμα ,στον πόνο, στη συντριβή. Η συγγραφή - όπως αντιλαμβάνεστε - είναι η ελευθερία της ψυχής μου αλλά και η αδυσώπητη αλήθεια που με προστάζει να την αντικρίσω ολόγυμνη.

Οι σκιές των Μουσών μου είναι ίσως το πιο " σκληρό" μου βιβλίο -μέχρι τώρα-  μα και το πιο" αληθινό" σκοπών και αφύπνισης.

Οι Μούσες μου και η Ελένη πιασμένες από τα χέρια σε έναν μεταφυσικό, μυστηριακό χορό διαχέουν τα αρώματα και τα χρώματα της ψυχοσύνθεσης τους, δίπλα στο τοπίο της Κρητικής θάλασσας σε όλους τους περιηγητές του μυθιστορήματος  και ποτίζουν με την αλμύρα των συναισθημάτων τους τις ψυχές των αναγνωστών του βιβλίου μου.

Κι αν με ρωτήσει κάποιος:

" Μα γιατί να διαβάσω το βιβλίο σου;" θα του απαντήσω απλά:

" Μα γιατί κι εσύ μέρος του κόσμου των Μουσών μου είσαι. Ανήκεις στο παράλληλο σύμπαν τους.  Δεν πρέπει λοιπόν να γνωρίζεις ποια είναι η αλήθεια που βιώνει ο κόσμος μας;".

Σας ευχαριστώ πολύ που διαβάσατε την ιστορία της συγγραφής του βιβλίου μου.

Και να προσθέσω ως κατακλείδα ...πως ένα μήνα μετά τη συγγραφή του μυθιστορήματος μου συνειδητοποίησα πως ενδόμυχα κι ακούσια περιέγραψα με μυθοπλαστικό τρόπο μια μεγάλη τραγωδία που εκτυλίχθηκε κάποτε στην Κρήτη με πρωταγωνίστριες κάποιες νεαρές κοπέλες που η ζωή τούς έστησε μια μεγάλη και τραγική παγίδα. Μια μεταφυσική ίσως δύναμη - θεωρώ- με ώθησε στη συγκεκριμένη συγγραφή τούτου του βιβλίου.  

Η δική μου ηχώ για το μυθιστόρημα Οι ΣΚΙΈΣ ΤΩΝ ΜΟΥΣΩΝ ήταν ...η παραπάνω.

Η αντήχηση … ξεκίνησε  από τότε που εσείς αρχίσατε να το παίρνετε στα χέρια σας.

Σας ευχαριστώ για το φως που η αναγνωστική σας αγάπη χάρισε στις Μούσες μου και συνεχίζει να χαρίζει.

Με εκτίμηση και σεβασμό

ΕΥΑ ΜΑΖΟΚΟΠΑΚΗ.

ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ

Εννέα Μούσες σε παράλληλους αλλά όχι ταυτόσημους βίους, σε κοινό χωροχρόνο, με ανόμοια εξελικτική πορεία αλλά με ταυτόχρονη σφραγίδα επιλόγου. Και μια… Ελένη που κινεί τις ζωές των Μουσών ως αναντίρρητη ηγέτιδα της συντροφιάς τους. Οικογενειακά μυστικά, ρημαγμένοι πόθοι, πτώσεις κι αναβάσεις σε ένα μονοπάτι ζωής με κοινό παρανομαστή πάντα μία Ελένη. Εκείνη, άραγε, την Ελένη… του φωτός ή του ολέθρου; Οι σκιές των Μουσών είναι εννέα. Θα διεκδικήσουν μήπως και τη δέκατη, τη δική τους… Ελένη, για να συμπληρωθεί με ζυγό αριθμό ο κύκλος τους; Και ποια είναι τα κοινά μυστικά των μυθικών Μουσών με τις σύγχρονες Μούσες και η αληθινή ερμηνεία του ονόματος μιας μοντέρνας Ελένης; Μάης του 1960. Η γέννηση των σύγχρονων Μουσών και της Ελένης σε ένα πεδινό χωριό της Κρήτης. Μάης του 1980. Η διάσπαση των Μουσών από τη δική τους Ελένη. Μάης του 1990. Η επανένωση του κύκλου των δέκα. Μάης του 2000. Η ιστορία άραγε επαναλαμβάνεται;

Παρουσίαση

Περίληψη

Σε ένα μικρό χωριό της Κρήτης, κοντά στα νερά του Τυφλού ποταμού, ξεδιπλώνεται η ιστορία μιας κλειστής, συντηρητικής ανθρώπινης κοινωνίας, πλασμένης από ένα συνονθύλευμα αγγέλων και δαιμόνων επί γης. Κρίματα, ενοχές, ψέματα, πάθη, αναμεμειγμένα με πόθους, όνειρα, ελπίδες, αγάπη... Οι ανθρώπινες ύβρεις αμέτρητες, το σκοτάδι των ψυχών απύθμενο. Η νέμεση καραδοκεί και η κάθαρση πλησιάζει.

Ο ποταμός του χωριού είναι Τυφλός ή η τυφλότητα ανήκει στη σφαίρα της ανθρώπινης εσωτερικότητας; Ένας οργισμένος "Τυφλός ποταμός" μπορεί να ξεπλύνει τα κρίματα και να οδηγήσει στην κάθαρση; Να φέρει την όραση στις απαίδευτες ψυχές και να χαρίσει το φως στις λεηλατημένες ζωές; θεραπεύεται άραγε η τυφλότητα της ψυχής;

Οκτώβριος 1940.. Η αχαϊκή πρωτεύουσα είναι η πρώτη πόλη που δοκιμάζεται από το μένος των κατακτητών, στα χρόνια της κατοχής. Η ιστορία διαδραματίζεται στην όμορφη Πάτρα, στα ορεινά χωριά των Καλαβρύτων και φτάνει μέχρι τα αλβανικά σύνορα. Η Άννα, ο Στάθης, η Χριστίνα, ο Λάμπης, η Έρρικα και πολλοί ακόμη, θα δοκιμαστούν μέσα από τις φλόγες του πολέμου και την ανείπωτη κακουχία. Αγωνίζονται με τόλμη και αυτοθυσία να γλιτώσουν από τα βόλια του εχθρού. Με οδηγό την αγάπη, τη συμπόνια και την ενότητα, θα συνεχίσουν την πορεία τους στα δύσβατα μονοπάτια της ζωής. Ωστόσο, η δύναμη της αγάπης είναι ικανή ν' απαλείψει τον πόνο, την απώλεια, την πείνα και τη δυστυχία, στα δύσκολα χρόνια της κατοχής; Θα καταφέρουν όλοι μαζί ενωμένοι ν' αφήσουν πίσω τις ζοφερές μνήμες του πολέμου και να ξεκινήσουν από την αρχή τη ζωή τους, όπως πραγματικά τους αξίζει; Ανθρώπινα πάθη, περίεργες καταστάσεις, μία σχέση αγάπης που μπλέκεται ακόμη και σε φόνο, δημιουργώντας το ασύλληπτο υφάδι μιας ιστορίας στο χρώμα του άλικου βελούδου, αφού η ζωή θριαμβεύει πάντα, όταν τη ζεις στο έπακρο με την ψυχή ντυμένη μ' αυτή την απόχρωση... Το ταξίδι συνεχίζεται με ρότα τις μεγαλύτερες πόλεις της Ιταλίας και της Σικελίας, για να ζήσει ο κάθε αναγνώστης μαζί με τους ήρωες συγκινητικές στιγμές, απρόβλεπτα γεγονότα και συναρπαστικές εξελίξεις..

Παρουσίαση

Ο φόβος της σκιάς του την είχε γραπώσει στα νύχια του. Η λογική της, στην αρχή, αντιστεκόταν σθεναρά. Όμως η αντίδραση έγινε θυμός, ο θυμός ενοχή και η ενοχή απόγνωση που θόλωσε το βλέμμα. Η απελπισία είχε τυλίξει γύρω της ένα μαύρο σεντόνι και στραγγάλιζε κάθε κύτταρο του μυαλού της.

Μα, μέσα της, η ψυχή σάλπιζε ελευθερία.

Μια απόλυτη στιγμή παράνοιας την έφερε αντιμέτωπη με την ψυχρή ανάσα του θανάτου. Το επεδίωξε. Τότε, όμως, η ζωή όρισε τους δείχτες του ρολογιού της να κινηθούν αντίστροφα. Μηδένισε το κοντέρ της. Και πήρε να μετρά από την αρχή. Με καινούργια νήματα στον αργαλειό της, με νέα υφάδια και στημόνια ξεκίνησε να υφαίνει όνειρα, να υφαίνει χαρά, έρωτα, δημιουργία... Ξεκίνησε να τη ντύνει, επιτέλους, με χρώματα...

Οι ίσκιοι που την κυνηγούν, όμως, θ' αφήσουν την ψυχή της να λιαστεί στο φως;

Ή μήπως θα γίνουν χειρότεροι κι από εφιάλτες; (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Παρουσίαση

Ένα μυστηριώδες ημερολόγιο φέρνει τον Κρις αντιμέτωπο με ένα τρομερό οικογενειακό μυστικό, το οποίο θα αποτελέσει την αρχή για ένα ταξίδι προσωπικής αναζήτησης που στο τέλος του, τίποτα δε θα είναι πια, το ίδιο. Μια αναζήτηση που ελπίζει ότι θα του δώσει απαντήσεις, τόσο για τα αναπάντητα ερωτήματα που τον κατακλύζουν από παιδί, όσο και για το πρόσωπο μυστήριο που στοιχειώνει τον νου και την ύπαρξή του. Μια ιστορία ελπίδας και αυτοθυσίας από το παρελθόν, είναι άραγε ικανή, σε συνδυασμό με τον απόλυτο έρωτα -που ακούει στο όνομα Νάντια,- να γίνουν οι σύμμαχοι του Κρις σε αυτό το μακρύ και επικίνδυνο ταξίδι; Θα είναι αυτοί που θα του δώσουν δύναμη, εκεί που η παράνοια κονταροχτυπιέται με τη λογική; Θα καταφέρουν μαζί με τη νεαρή Νάντια, να συμπληρώσουν όλα τα κομμάτια που λείπουν από το παζλ της ιδιόμορφης οικογενειακής του ιστορίας;

Η αγάπη τους θα δοκιμαστεί, η ζωή τους θα απειληθεί... μόνο που η Μοίρα δεν έχει πει ακόμα, την τελευταία της λέξη. Άραγε, ένα άγγιγμά της θα είναι αρκετό...;

Ένα βιβλίο ύμνος στην αγάπη, γεμάτο περιπέτεια και πάθη. Ένα αέναο παζάρι ανάμεσα στο γνωστό και το άγνωστο, το εφήμερο και το παντοτινό, το πραγματικό και το "φανταστικό". (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Το αύριο τι θα φέρει κανείς δεν ξέρει, το σίγουρο είναι ότι οι πληγές γιατρεύονται και σε κάνουν πιο δυνατό και αποφασισμένο να ζήσεις ξανά… να ζήσεις όσα η καρδιά προστάζει…

Μάνη πολλές δεκαετίες πριν. Τόπος όμορφος αλλά σκληρός, άγονος και άνυδρος. Τοπίο σμιλεμένο στην πέτρα. Πυργόσπιτα που η εικόνα τους παραπέμπει σε νεράιδες και πειρατές με μια θάλασσα λουσμένη σε αντανακλάσεις χρωμάτων. Βιγλάτορας ο Σαγγιάς, πότε βυθισμένος σε ρόδινα χρώματα αυγινά και
πότε στη χρωματική σαγήνη του γέρματος, δίνει μια γλυκιά, μελωμένη ηρεμία στο σκληρό τοπίο. Άνθρωποι του μόχθου και της επιβίωσης, που για αυτούς οι γραπτοί νόμοι, είναι ανύπαρκτοι. Ρυθμιστές της ζωής τους οι… άγραφοι νόμοι που δεν αφήνουν περιθώριο για να καρπίσουν οι ελευθερίες, τα θέλω και οι έρωτες. Τα αρσενικά της οικογένειας, επιφορτισμένα με την υποχρέωση να εκδικούνται σε κάθε πε- ρίπτωση προσβολής της τιμής και της υπόληψης, ειδικά των γυναικών τους. Ο Γδικιωμός αφανίζει τον αρσενικό πληθυσμό και η μανιάτισσα γυναίκα οφείλει να σταθεί βράχος και να στηρίξει τη γενιά της. Κι όμως, σ’ αυτόν τον τόπο γεννιέται ένας αγνός έρωτας, ανάμεσα σε δυο νέους που ανήκουν σε φατρίες, που αφού ξεκλήρισαν η μία την άλλη, χρόνια τώρα βρίσκονται σε «ψυχαδερφοσύνη». Τι περιθώρια αφήνει μια τέτοια κατάσταση, να ανθίσει και να καρπίσει μια τέτοια αγάπη;

Ο Γδικιωμός πο