ΜΕ ΤΗΝ ΗΧΩ ΤΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥ

Καλημέρα σας!

Ονομάζομαι Κωνσταντία Κοζανίτου αλλά οι φίλοι μου με φωνάζουν Ντίνα. Γεννήθηκα και μεγάλωσα στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασα Αγγλική Φιλολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Η κλίση μου για τη λογοτεχνία και την ποίηση φάνηκε από τα νεανικά μου χρόνια και σε συνδυασμό με τις σπουδές μου μεγάλωσε και θέριεψε. Ξεκίνησα συγγραφικά εκφράζοντας την ορμή της εφηβείας μου με ποίηση. Υπηρέτησα στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση σαν καθηγήτρια και διευθύντρια Λυκείου σε Ελλάδα και Κύπρο. Και ενώ τους χειμώνες η εντρύφηση στην Αγγλική και Αμερικάνικη λογοτεχνία μέσω της διδασκαλίας κυριαρχούσε, τα καλοκαίρια διάβαζα τους αγαπημένους μου Έλληνες και ξένους συγγραφείς.  

Η ιστορία της οικογένειας της μητέρας μου υπήρχε μέσα μου από τα μικράτα μου. Το ταξίδι της Αθανασίας από την Ξάνθη στα Ιεροσόλυμα έπρεπε να αποτυπωθεί, παρακαταθήκη στα παιδιά και τα εγγόνια μου.  Αποτέλεσε και το κίνητρο για την έναρξη της συγγραφικής μου προσπάθειας. Ψάχνοντας και την επιστημονική γνώση συμμετείχα σε συνεδρίες δημιουργικής γραφής από τις οποίες προέκυψαν συλλογικά έργα με ιστορίες μου και ένα παραμύθι. Κατόπιν, διηγήματά μου διακρίθηκαν σε διαγωνισμούς όπως στα ‘Γιαννιτσά- ιστορίες του τόπου μου’ εκδόσεις Iwrite και Ένα βιβλίο για τη Θεσσαλονίκη’ εκδόσεις Εντύποις.  

Τον Δεκέμβριο του 2020 κυκλοφόρησε το βιβλίο μου ‘Μια ανάσα η ζωή’ Θεσσαλονίκη Μικρασία Ιεροσόλυμα των εκδόσεων Κέδρος. Αφορά το ταξίδι της ηρωίδας μου στους παραπάνω τρεις τόπους που στιγματίζουν τη ζωή της. Αρχικά ήθελα να περιγράψω το πραγματικό ταξίδι ζωής κάποιων Ελλήνων το 1941, που ελάχιστοι γνωρίζουν. Στη συνέχεια η αφήγηση με πήγε στις κοινωνικές επιπτώσεις της περιπέτειας που έζησε η Αθανασία. Βίωσα μαζί της συναισθήματα όπως η αβεβαιότητα, η ξενιτιά, ο ξεριζωμός, η αγριότητα των καιρών, η προδοσία αλλά και τη νοσταλγία, την ελπίδα, το σεβασμό και την ανιδιοτελή αγάπη. 

Σε συνθήκες covid, τα δύο επόμενα χρόνια μέχρι και σήμερα, συνεχίζω και γράφω καθημερινά ∙ μια λέξη, μια εικόνα, ένα συναίσθημα αρκούν για έναυσμα και το δεύτερο μυθιστόρημά μου θα κυκλοφορήσει το Φθινόπωρο 2022 από τις εκδόσεις Κέδρος. Το τρίτο γράφεται ήδη στο μυαλό μου. Επίσης, αρθρογραφώ στην ηλεκτρονική εφημερίδα  thesstoday  με ιστορίες μου και απόψεις για τα βιβλία που με γοητεύουν. 

Παράλληλα διαβάζω όσο περισσότερο μπορώ για να ταξιδεύω και να εμπνέομαι.  Συμμετέχω σε δύο λέσχες ανάγνωσης και είμαι μέλος βιβλιοφιλικών ομάδων στο fb. Επικοινωνώ καθημερινά με τους διαδικτυακούς μου φίλους. Ανταλλάσσουμε λογοτεχνικές προτάσεις και απόψεις. Με χαροποιεί ιδιαίτερα το γεγονός ότι ταυτίζομαι πνευματικά, ψυχικά και λογοτεχνικά με αρκετούς.   

Μία από τις καινούργιες μου φίλες και αξιόλογη ομότεχνή μου είναι η κυρία Εύα Μαζοκοπάκη!

Εύα μου, ευχαριστώ πολύ για την τιμή, τη στήριξη και το δικαίωμα λόγου μου στην Ηχώ των Λογοτεχνών!

Ευχαριστώ και όλους εσάς που μοιραζόμαστε ιδέες, σκέψεις, συναισθήματα!

Υγεία και αγάπη, εύχομαι

Κωνσταντία Κοζανίτου

Καλημέρα σας!

Ονομάζομαι Κωνσταντία Κοζανίτου αλλά οι φίλοι μου με φωνάζουν Ντίνα. Γεννήθηκα και μεγάλωσα στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασα Αγγλική Φιλολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Η κλίση μου για τη λογοτεχνία και την ποίηση φάνηκε από τα νεανικά μου χρόνια και σε συνδυασμό με τις σπουδές μου μεγάλωσε και θέριεψε. Ξεκίνησα συγγραφικά εκφράζοντας την ορμή της εφηβείας μου με ποίηση. Υπηρέτησα στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση σαν καθηγήτρια και διευθύντρια Λυκείου σε Ελλάδα και Κύπρο. Και ενώ τους χειμώνες η εντρύφηση στην Αγγλική και Αμερικάνικη λογοτεχνία μέσω της διδασκαλίας κυριαρχούσε, τα καλοκαίρια διάβαζα τους αγαπημένους μου Έλληνες και ξένους συγγραφείς.  

Η ιστορία της οικογένειας της μητέρας μου υπήρχε μέσα μου από τα μικράτα μου. Το ταξίδι της Αθανασίας από την Ξάνθη στα Ιεροσόλυμα έπρεπε να αποτυπωθεί, παρακαταθήκη στα παιδιά και τα εγγόνια μου. Αποτέλεσε και το κίνητρο για την έναρξη της συγγραφικής μου προσπάθειας. Ψάχνοντας και την επιστημονική γνώση συμμετείχα σε συνεδρίες δημιουργικής γραφής από τις οποίες προέκυψαν συλλογικά έργα με ιστορίες μου και ένα παραμύθι. Κατόπιν, διηγήματά μου διακρίθηκαν σε διαγωνισμούς όπως στα ‘Γιαννιτσά- ιστορίες του τόπου μου’ εκδόσεις Iwrite και Ένα βιβλίο για τη Θεσσαλονίκη’ εκδόσεις Εντύποις.  

Τον Δεκέμβριο του 2020 κυκλοφόρησε το βιβλίο μου ‘Μια ανάσα η ζωή’ Θεσσαλονίκη Μικρασία Ιεροσόλυμα των εκδόσεων Κέδρος. Αφορά το ταξίδι της ηρωίδας μου στους παραπάνω τρεις τόπους που στιγματίζουν τη ζωή της. Αρχικά ήθελα να περιγράψω το πραγματικό ταξίδι ζωής κάποιων Ελλήνων το 1941, που ελάχιστοι γνωρίζουν. Στη συνέχεια η αφήγηση με πήγε στις κοινωνικές επιπτώσεις της περιπέτειας που έζησε η Αθανασία. Βίωσα μαζί της συναισθήματα όπως η αβεβαιότητα, η ξενιτιά, ο ξεριζωμός, η αγριότητα των καιρών, η προδοσία αλλά και τη νοσταλγία, την ελπίδα, το σεβασμό και την ανιδιοτελή αγάπη. 

Σε συνθήκες covid, τα δύο επόμενα χρόνια μέχρι και σήμερα, συνεχίζω και γράφω καθημερινά ∙ μια λέξη, μια εικόνα, ένα συναίσθημα αρκούν για έναυσμα και το δεύτερο μυθιστόρημά μου θα κυκλοφορήσει το Φθινόπωρο 2022 από τις εκδόσεις Κέδρος. Το τρίτο γράφεται ήδη στο μυαλό μου. Επίσης, αρθρογραφώ στην ηλεκτρονική εφημερίδα thesstoday με ιστορίες μου και απόψεις για τα βιβλία που με γοητεύουν. 

Παράλληλα διαβάζω όσο περισσότερο μπορώ για να ταξιδεύω και να εμπνέομαι. Συμμετέχω σε δύο λέσχες ανάγνωσης και είμαι μέλος βιβλιοφιλικών ομάδων στο fb. Επικοινωνώ καθημερινά με τους διαδικτυακούς μου φίλους. Ανταλλάσσουμε λογοτεχνικές προτάσεις και απόψεις. Με χαροποιεί ιδιαίτερα το γεγονός ότι ταυτίζομαι πνευματικά, ψυχικά και λογοτεχνικά με αρκετούς.   

Μία από τις καινούργιες μου φίλες και αξιόλογη ομότεχνή μου είναι η κυρία Εύα Μαζοκοπάκη!

Εύα μου, ευχαριστώ πολύ για την τιμή, τη στήριξη και το δικαίωμα λόγου μου στην Ηχώ των Λογοτεχνών!

Ευχαριστώ και όλους εσάς που μοιραζόμαστε ιδέες, σκέψεις, συναισθήματα!

Υγεία και αγάπη, εύχομαι

Κωνσταντία Κοζανίτου

 

ΜΕ ΤΗΝ ΗΧΩ ΤΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥ

 Σας καλημερίζω με αγάπη !!!

Είμαι η Ζωγραφιά Μιχαηλίδου .

Γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη όπου και διαμένω .

Είμαι παντρεμένη και μητέρα τριών κοριτσιών (οι δεύτερες δίδυμες ) και έχω δυο εγγονουλες . 

Χρονια τώρα με θυμάμαι να γράφω ποίηση . 

Όταν πέθανε η πολυαγαπημένη μου γιαγιά , που με μεγάλωσε , έγραφα στο ημερολόγιο μου τα συναισθήματα που με κατέκλυζαν , για να απαλύνω τον πόνο μου …

Το 2017 αποφάσισα να το κάνω βιβλίο … 

Τα τελευταία χρονια άρχισα να γράφω παιδικά παραμύθια , τα οποία αφηγουμουν στις εγγονουλες μου … 

Έχω εκδώσει ένα βιβλίο με δέκα τρεις ιστοριούλες που μιλούν για τα ζωάκια , ούτως ώστε να μάθουν τα παιδιά να τα αγαπούν και να τα σέβονται , γιατί αυτή η γη δεν φτιάχτηκε μόνο για μας !!!

Είναι από τις εκδόσεις Κυριακιδη , με εικονογράφηση της σπουδαίας Δωροθεας Λουκρη και λέγεται ‘’ Της γιαγιάς Ζωγραφιας τα παραμύθια ‘’

Πριν λίγο καιρό προχώρησα στην έκδοση του βιβλίου αφιέρωμα στην γιαγιά και στον παππού μου , οι οποίοι μας μεγάλωσαν εμένα και τα δυο μου αδερφια , καθώς οι γονείς μας έφυγαν μετανάστες στη Γερμανία . 

Επίσης από τις εκδόσεις Κυριακιδη . 

Είναι ένα οδοιπορικό από τις αλησμόνητες πατρίδες , ως τη Θεσσαλονίκη , μέσα από κακουχίες , βάσανα και έναν διαρκή αγώνα επιβίωσης και σκληρής βιοπάλης . 

Κατόπιν τα χρονια της μεγάλης ξενιτιάς , τη δεκαετία του ‘60 , όταν έφυγαν οι γονείς μας στη Γερμανία μετανάστες για ένα καλύτερο αύριο . 

Και φτάνει στις μέρες μας , που η ιστορία επαναλαμβάνεται στο χρόνο , μετανάστευση , ξενιτιά , προσφυγιά τότε και τώρα . 

Πως βιώνουμε το σήμερα , μέσα από την οικονομική κρίση , την ξενιτιά των παιδιών μας ακόμη και στην ίδια μας τη χώρα . 

Είναι ένα αφήγημα και όχι μυθιστόρημα . 

Είναι η αλήθεια της ζωής , κλαίω κάθε φορά που το διαβάζω , ξαναγίνομαι το παιδί που βιώνω την έλλειψη και την προσμονή . 

Η ποίηση όμως είναι κάτι που με κατακλύζει , με κυριεύει , με αφυπνίζει . 

Ένα όμορφο ηλιοβασίλεμα 

Μια μπόρα ξαφνικη

Ένας ολόλαμπρος ήλιος 

Οι χιονονιφαδες καθώς στροβιλίζονται 

Το σπουργίτι στο περβάζι 

Το κελαιδισμα των πουλιών 

Η ολανθιστη τριανταφυλλιά 

Ένα πανέμορφο αγριολούλουδο που ξεπροβάλλει 

Το γλυκο χάραμα στη σιγαλια 

Η ποίηση εντός μου !!!

Ένα δείγμα ποίησης μου :

Σε λευκές σελίδες 

Γεμίζω αράδες 

Από φιλτράρισμα ψυχής !!!

Σας το αφιερώνω 

Από καρδιάς 

Αυτή τη στιγμή ετοιμάζω το επόμενο βιβλίο παραμυθιών μου , με την αξιόλογη εικονογράφο μου Δωροθεα 

Λουκρη , με κάποιες μικρές ΜΑ πολύ σημαντικές πινελιές , έκπληξη …

Κάποια στιγμή θέλω να εκδώσω μερικές ποιητικές συλλογές μου !!!

Σας ευχαριστώ πολύ για την τιμή που μου κάνετε να με φιλοξενήσετε στην ΗΧΩ !!!

Κυριες μου αγαπημένες που με στηρίζετε σε ο,τι κάνω 

Σας ευχαριστώ πολύ 

Με βαθειά εκτίμηση και αγάπη 

Μιχαηλίδου Ζωγραφιά

ΜΕ ΤΗΝ ΗΧΩ ΤΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥ

 Ονομάζομαι Φανή Γεωργολοπουλου. Γεννήθηκα στην Θεσσαλονίκη μετά από ένα κύμα μεταθέσεων του πατέρα μου. Η καταγωγή μου είναι από τα Τρίκαλα Θεσσαλίας όπου και ζω.

Είμαι νηπιαγωγός με μεταπτυχιακό στην ψυχολογία εφήβων 

Από μικρό παιδί μου άρεσε να γράφω οτιδήποτε με συγκινούσε και ερέθιζε την φαντασία μου 

Έχω γράψει τέσσερα βιβλία λογοτεχνικά.

Το πρώτο με τίτλο " Να παίρνει ο αέρας τη ζάχαρη απ' το ψωμί"

Το δεύτερο " Μέρες βροχής"

Το τρίτο "Σχετικά με τον Μιχάλη"

Το τέταρτο " Κάποτε στον Όλυμπο".

Όλα είναι βγαλμένα μέσα από την ψυχή μου, αληθινές ιστορίες και τα αγαπώ.

Εδώ θα αναφερθώ στο τρίτο μου βιβλίο " Σχετικά με τον Μιχάλη".

Ήταν ένα ζεστό καλοκαίρι και καθόμουν στην ακρογιαλιά.

Δίπλα στο εξοχικό μας σπίτι στην Εύβοια ήταν ένα μεγάλο ξενοδοχείο που φιλοξενούσε συνήθως ευκατάστατους ανθρώπους, επιχειρηματίες και πολιτικά πρόσωπα.

Άκουσα να ρίχνουν βότσαλα στην θάλασσα και όπως ήμουν ζαλισμενη από τον δυνατό ήλιο, παραμερισα το καπέλο μου και κοίταξα προς το μέρος που ερχόταν ο παφλασμος.

Είδα ένα παιδί γύρω στα δέκα του χρόνια , να πετά με νεύρα βότσαλα και να κλωτσήσει τις πέτρες 

Ήταν θυμωμένο και στενοχωρημένο.

Σηκώθηκα από την πετσέτα μου και πλησίασα τον νεαρό.

Η πρώτη εντύπωση ήταν ένα κακομαθημένο παιδί, ντυμένο με ακριβά ρούχα .

Ο Μιχάλης .

Τι σου συμβαίνει;

Έτσι άρχισε η κουβέντα μας .

Εκείνο λες και ήθελε κάποιον να το ακούσει, άρχισε να μου λεει

- Πάλι δεν θα έλθει ο μπαμπάς.

- Μου το είχε υποσχεθεί.

- Δεν ήλθε δα και το τέλος του κόσμου! Του χαμογέλασα.

Μέσα από δάκρυα θυμού, απογοήτευση, νεύρα μου ξετυλίξει την μικρή του ωστόσο πολύ ενδιαφέρουσα ζωή 

Είχε τα πάντα!

Γεννήθηκε με ένα χρυσό κουτάλι στο στόμα!

Αλλά .. του έλειπε η αγάπη!

Να τον νοιάζουν, να του δείξουν λίγη σημασία .

Εκείνο το καλοκαίρι τον κανακεψα.

Άρχισε να έρχεται στην αυλή μου, να επιζητά την παρέα μου και να τα λέμε.

Όταν οι διακοπές τελείωσαν υποσχεθηκαμε ότι θα κρατήσουμε επαφή.

Έτσι και έγινε ,έτσι και γίνεται χρόνια τώρα .

Μου έστελνε τα νέα του και γω σαν μανούλα του έδινα θάρρος.

Ο Μιχάλης ζει μόνιμα στην Ελβετία.

Μου γεννήθηκε η ιδέα να  τον κάνω βιβλίο.

Είδα στα μάτια του την θλίψη, την απόγνωση, την απογοήτευση το δάκρυ.

Πέρασαν αρκετά χρόνια να το αποφασίσω να γράψω για κείνον.

Είδα μια γενιά καλοκακομαθημενων πλουσιοπαιδων με μύρια προβλήματα.

Έλλειψη αγάπης, ενδιαφέροντος,ψυχικά κενά , ανικανοποίητο.

Το βιβλίο γράφτηκε, εκδόθηκε και ήταν ο πρώτος που το διάβασε.

- Τι μπορώ να κάνω για σένα, μου είπε συγκινημένος.

Να είσαι ευτυχισμένος, του απάντησα.

Σας ευχαριστώ όλους για την στήριξη. Ιδιαίτερα την πολυαγαπημένη μου Εύα για την φιλοξενία της στο blog.

ΜΕ ΤΗΝ ΗΧΩ ΤΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥ

Ονομάζομαι Μαρία Καλατζή και ασχολούμαι με την αγιογραφία την ποίηση και τη λογοτεχνία και είμαι συγγραφέας τεσσάρων μυθιστορημάτων. Το να γράφω είναι μια εσωτερική μου ανάγκη να ταξιδέψω σε κόσμους ονειρικούς που μόνο με τη συγγραφική μου πένα μπορώ να φτάσω. 

Η πρώτη μου εμφάνιση στην ελληνική πεζογραφία έγινε με το μυθιστόρημα «Δύναμη ψυχής» (2007). Ακολούθησε «Το στοιχειωμένο αρχοντικό» (2008), Κατόπιν «Ο θησαυρός του νερού» (2016) και η «Η λίμνη με τις Νεράιδες» (2019). «Το πνεύμα της δούκισσας» που κυκλοφόρησε το 2021 είναι επανέκδοση του δεύτερου βιβλίου «Το στοιχειωμένο αρχοντικό». Είναι ένα βιβλίο που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά πριν δεκατέσσερα χρόνια και οι τότε συγκυρίες δε βοήθησαν στην προβολή του. Θεωρώ πως δεν έκανε τον κύκλο που του άξιζε και θέλησα να το συστήσω ξανά στο αναγνωστικό κοινό. Κυκλοφορεί πλέον μέσω του εκδοτικού οίκου Ακακία με ανανεωμένο εξώφυλλο και τίτλο. 

Έχω ιδιαίτερη αδυναμία στα βιβλία φαντασίας και μυστηρίου και «το πνεύμα της δούκισσας” διαθέτει άφθονο το μεταφυσικό στοιχείο. Δολοπλοκίες ίντριγκες και μια συνεχής αναζήτηση ενός ανεκτίμητου θησαυρού, συνθέτουν ένα μυστηριώδες σκηνικό που κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη.

 Το πνεύμα της δούκισσας Ηρώ Ματρώζου παραμένει εγκλωβισμένο στο απομονωμένο αρχοντικό του Πηλίου που πέρασε στην κατοχή του Σωτήρη Στεργίου και της ανάπηρης συζύγου του, Αμαλίας. Όλα ξεκινούν όταν η ανιψιά τους, Μάχη, επιστρέφει από τις σπουδές της. Έρχεται αντιμέτωπη με το θάνατο του θείου της και την πλήρη κατάρρευση της Αμαλίας. Το πνεύμα της δούκισσας εμφανίζεται μπροστά της και της ζητά ν’ ανακαλύψει το πολύτιμο στέμμα της ακολουθώντας τα στοιχεία που της δίνονται υπό μορφή γρίφων. Η αναζήτησή του θα εξελιχθεί σε μια μεγάλη περιπέτεια. Η ύπαρξη ενός θανάσιμου εχθρού θα τη φέρει αντιμέτωπη με δολοφονικές παγίδες. 

Ποιος είναι ο φθονερός νους που της βάζει εμπόδια και γιατί θέλει να εξοντώσει εκείνη και τη θεία Αμαλία; Τι ρόλο παίζουν ο παράξενος Γιάννος και οικονόμος του αρχοντικού Τασία; Ποιο είναι το μυστικό που κρύβεται πίσω από τη συμπεριφορά της θείας της; Θα καταφέρει να λύσει τους δυσνόητους γρίφους; Θα ανακαλύψει το πολύτιμο στέμμα για να ελευθερώσει το παγιδευμένο πνεύμα της δούκισσας Ηρώς; Όλα αυτά τα καίρια ερωτήματα λαμβάνουν απαντήσεις κατά την πλοκή και φέρνουν στο φως ένα απίστευτο μυστικό. 

Αν θέλετε να ζήσετε αυτό το μαγικό ταξίδι στον κόσμο της φαντασίας ,μπορείτε να βρείτε το μυθιστόρημα «Το πνεύμα της δούκισσας» στα εξής link:

Link Εκδοτικού Οίκου Ακακία

https://akakia.net/shop/to-pneuma-tis-doukissas/

Link στο Amazon

www.amazon.co.uk/dp/1912935570

Ευχαριστώ θερμά το evelia blogspot που με φιλοξένησε και όλους εσάς που αφιερώσατε χρόνο για να διαβάσετε τούτες τις αράδες,   

Με εκτίμηση Μαρία Καλατζή.

 

ΜΕ ΤΗΝ ΗΧΩ ΤΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥ

 Ονομάζομαι Παρασκευή Κηπουρίδου.

   Γεννήθηκα σε ένα χωριό της Κοζάνης, την «Χαραυγή». Ασχολούμαι με πεζογραφία, ποίηση, μουσικό στίχο, παραμύθι και ζωγραφική. Βιβλιοφάγος από την ώρα που έμαθα να διαβάζω. Από παιδί η γραφή ήταν για μένα ορμητήριο για ταξίδια φανταστικά, τρόπος έκφρασης, ενασχόληση αγαπημένη. Μετά τα παιχνίδια με τους φίλους στην όμορφη φύση, μου άρεσε να μετατρέπω τις εικόνες με λέξεις στο χαρτί. 

 Στη συγγραφή του βιβλίου αυτού με οδήγησε η ανάγνωση της ιστορίας της Σαμοθράκης και τα δεινά των κατοίκων κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας.

 Η μεγάλη σφαγή από τους Τούρκους του Καρά Αλή και τα λόγια του Ίωνα Δραγούμη:

" Σ' αυτό το μέρος του Θρακικού πελάγους που κείται το νησί... όλοι οι άνεμοι μαζώνονται και σαρώνουν τη θάλασσα και τον αέρα... νησί φτιαγμένο από θεούς, λες κι είναι βράχος ζωντανός, που η θάλασσα τον ζώνει"

Όλα αυτά μου δημιούργησαν την ακατανίκητη ανάγκη να γράψω την «Πενταύγενη».

  Πολλοί νέοι πήραν τον δρόμο για τα παζάρια της Ανατολής και τα Οθωμανικά τάγματα. Εκεί έχασαν το δικαίωμα να ορίσουν το ίδιο τους το σώμα. Αγωνίστηκαν να κρατήσουν ζωντανά  ήθη, έθιμα, θρησκεία μέσα σε κλίμα εξισλαμισμού και δουλείας.

   Ανυπολόγιστες οι ζημιές της επιδρομής. Πολλοί κάτοικοι για να επιβιώσουν καταλήγουν σε άλλα νησιά. Ανάμεσά τους η οικογένεια της κεντρικής ηρωίδας. Κι όταν αποφασίζουν να επιστρέψουν, έρχεται η πειρατεία να βυθίσει το νησί σε θλίψη, ανέχεια, απελπισία. 

 Κάποιοι νέοι αλυσοδένονται σε κατάστρωμα πειρατικού. Έτσι ξεκινάει ένα ταξίδι, που ούτε να το φανταστούν θα μπορούσαν. 

 Εντελώς ξαφνικά ένας - ένας άρχισαν να αποκτούν υπόσταση στη φαντασία μου οι χαρακτήρες της μυθοπλασίας. Μέσα από τις περιπέτειές τους θέλησα να εκφράσω την ανάγκη του ανθρώπου για λευτεριά και αυτοδιάθεση, την αγάπη για την πατρίδα, τα ήθη και τα έθιμα. 

  Μετά από επίπονη έρευνα ξεκίνησα ένα μαγικό ταξίδι σε τοπίο μιας ταραγμένης εποχής. Θύμα πειρατείας η Πενταύγενη ακολουθεί μια απίστευτη και μεγάλη πορεία. Από Μήλο, Βενετία και από εκεί στην Πέστη, βουλιάζει στον πόνο, έχοντας πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού την απόδραση. Η αγωνία για την τύχη των αγαπημένων μόνιμη πληγή. Ενώ βιώνει τον προσωπικό της Γολγοθά σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας, οι σκλαβωμένοι κάτοικοι μάχονται με αυτοθυσία κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, γράφοντας ένδοξες σελίδες Ιστορίας. 

  Πόση απελπισία, πόση δύναμη ψυχής χρειάζεται κανείς για να διασχίσει τα ταραγμένα Βαλκάνια, ακολουθώντας ένα τσιγγάνικο καραβάνι;

 Πόσο μεγάλη σημασία για τον άνθρωπο έχει μέσα σε συνθήκες απόλυτης απελπισίας να κρατά  μέσα του άσβεστη την ελπίδα;

  Ένα άψυχο αντικείμενο μπορεί να γίνει σανίδα σωτηρίας; Μπορεί να οδηγήσει τις πονεμένες ψυχές σε απάνεμο λιμάνι; Ποιος ξέρει; Το κισμέτ κρατάει τα κιτάπια του κλειστά. Κανείς δεν ξέρει τι του επιφυλάσσει το αύριο.

 Ένα μεγάλο ευχαριστώ στους αναγνώστες που διέθεσαν μια φιλόξενη γωνιά στην ψυχή τους για το πόνημά μου. Η ζεστή ανταπόκριση και τα υπέροχα λόγια για το βιβλίο μου, είναι για μένα πολύτιμος θησαυρός.

 

Ευχαριστώ πολύ την κ. Εύα Μαζοκοπάκη για την φιλοξενία στο blog της στη στήλη ¨Με την ηχώ του δημιουργού»

ΜΕ ΤΗΝ ΗΧΩ ΤΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥ

 Καλημέρα σας.

Είμαι η Μαίρη Παναγιώτου, συγγραφέας εδώ και είκοσι συναπτά έτη και με μόνιμη παρουσία στα λογοτεχνικά δρώμενα των φίλων μου συγγραφέων και ποιητών. Εκτός απ' το βιβλίο ΨΥΧΕΣ ΚΑΙ ΣΩΜΑΤΑ, έχω εκδώσει άλλα επτά έργα τα οποία οι περισσότεροι από σας έχετε διαβάσει και σας ευχαριστώ από καρδιάς γι' αυτό. 

Το πόνημα ΨΥΧΕΣ ΚΑΙ ΣΩΜΑΤΑ είναι κοινωνικό ανάγνωσμα που πατάει πάνω στην ψυχολογία της γυναίκας αλλά και του άντρα.

Αποφάσισα να ασχοληθώ μ' αυτό με αφορμή την οικονομική καταστροφή της Χώρας μας μετά το 2010 και την πτώχευση των ελληνικών νοικοκυριών. Χάσαμε τις δουλειές μας, άδειασαν οι τσέπες μας, αυτοκτόνησαν άνθρωποι, άλλοι ξενιτεύτηκαν, διαλύθηκαν δεσμοί, χάθηκε η συνοχή της κοινωνίας και πόνεσαν οι ψυχές μας. 

Όμως τί ακριβώς συμβαίνει στην οικογένεια που εγώ πήρα ως βάση για να γράψω; Ο σύζυγος έχασε την δουλειά του, αλλά δεν μπορούσε να δουλέψει πουθενά επειδή είχε κάποια προσόντα περισσότερα και κανένας εργοδότης δεν τα είχε ανάγκη.

Η σύζυγος είχε μέτριο μισθό και μπορούσε να ζήσει μόνη της αλλά σε καμία περίπτωση δεν ήθελε να τρέψει έναν απογοητευμένο άντρα.

Η έφηβη κόρη πονούσε υπερβολικά για τα τεκταινόμενα στο σπίτι, ώσπου έσπασε κυριολεκτικά ο συναισθηματικός της κόσμος, όταν ο πατέρας έφυγε από το σπίτι με προορισμό την ξενιτιά.

Πώς βίωσαν τον χωρισμό αυτοί οι άνθρωποι; Από ποιες συμπληγάδες πέρασαν; Πόσο ακρωτηριάστηκαν; ποιά ήταν η ψυχολογία τους, οι σκέψεις τους, τα λάθη τους; Πού βρήκαν στήριγμα και πως βίωσαν την δύσκολη δεκαετία; Σήμερα πώς είναι η ζωή τους;

Θα γίνω πιο συγκεκριμένη σχετικά με το νέο μου μυθιστόρημα.

Η Νίκη πηγαίνει στην Νέα Υόρκη, να ζήσει κοντά στον πατέρα της το Σπύρο, ο οποίος έχει εστιατόριο στο Μανχάταν, μαζί με την σύντροφό του Ανδρομάχη. Ξεκινά σπουδές Διοίκησης επιχειρήσεων και marketing στο πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης και μετά δύο χρόνια γνωρίζει μέσω Facebook τον Τεό, νεαρό καθηγητή Ηλεκτρολόγο στο ίδιο πανεπιστήμιο. Εκείνος την αγαπά αλλά η ίδια έχει ενστάσεις όσον αφορά τον έρωτα και τον εγκλωβισμό που μπορεί να φέρει ένας δεσμός.

Ο Τεό την ζητά σε γάμο αλλά η ίδια αρνείται. Αναγκάζεται να του εξηγήσει πως είναι παιδί χωρισμένων γονιών κι έχει περάσει άσχημες και ακραίες καταστάσεις μέχρι τα δεκαοκτώ της, οι οποίες δεν την επιτρέπουν να συνεχίσει αθώα τη ζωή της και να φθάσει εύκολα στον γάμο.  

Ο Τεό προκειμένου να την ξεχάσει, αποφασίζει ένα ταξίδι στο Σαν Φρανσίσκο την πόλη που γεννήθηκε. Επανασυνδέεται με την πρώην του, μια γυναίκα της Silicon valley, απελευθερωμένη και χωρίς φραγμούς, η οποία ανήκει στα golden boys and girls που κρύβονται πίσω απ’  την απόλυτη εξάρτηση της παγκόσμιας κοινωνίας απο τις αυτοκρατορίες της Silicon valley.   

Στο τέλος του καλοκαιριού που άρχισαν τα πανεπιστήμια, η Νίκη και ο Τεό ξαναβρίσκονται και ανακαλύπτουν πως αγαπιούνται πολύ. Ζουν τον έρωτά τους με πάθος και φεύγουν για το Σαν Φρανσίσκο όπου ετοιμάζουν τον γάμο τους.

Ένα μήνα πριν τα στέφανα, συμβαίνουν ανεξέλεγκτες καταστάσεις προδοσίας και μέσα απ’ αυτές συμβαίνει και μία καρδιακή προσβολή. Ποιος άραγε αρρωσταίνει και ποιος θα δώσει το μόσχευμα για την απαιτούμενη μεταμόσχευση καρδιάς;        

Αυτά τα δύσκολα ερωτήματα κλήθηκα να απαντήσω ως συγγραφέας, κάνοντας κοινωνιολογική και ψυχολογική έρευνα. Ελπίζοντας πως το πέτυχα, το χαρίζω σε όλους τους αναγνώστες να το χαρούν, να το ζήσουν και να μου γράψουν τις εντυπώσεις τους και φυσικά τις δικές τους απόψεις. Θα περιμένω. 

Ευχαριστώ.

ΜΕ ΤΗΝ ΗΧΩ ΤΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥ

 Ονομάζομαι Στέλλα Φραντζή. Γεννήθηκα στον Πειραιά και η καταγωγή μου είναι από την Κωνσταντινούπολη. Είμαι συγγραφέας μυθιστορημάτων κυρίως, έχω γράψει, όμως, και αρκετά διηγήματα και νουβέλες. Το τελευταίο μου μυθιστόρημά μου, με τίτλο ''ΓΙΑΣΕΜΗ, ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ, κυκλοφόρησε τον Μάιο του 2021 από τις Εκδόσεις ΟΣΤΡΙΑ. Είχαν προηγηθεί δύο ακόμη μυθιστορήματα, ''ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ'', το 2017 και το ''...ΚΑΙ ΥΣΤΕΡΑ ΞΕΣΠΑΣΕ Η ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ'', το 2019. 

    Ασχολούμαι με τη συγγραφή τα τελευταία 10 χρόνια. Αφορμή στάθηκε ένα μουσικοθεατρικό έργο με τίτλο ''ΣΜΥΡΝΗ, ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΟΥ ΓΛΥΚΙΑ'', που ανεβάσαμε με τους μαθητές του σχολείου όπου υπηρετούσα, στα πλαίσια ενός σχολικού προγράμματος. Τα κείμενα ήταν πλαισιωμένα με παραδοσιακούς χορούς και τραγούδια, καθώς και με θεατρικά δρώμενα. Μετά από την εξαιρετικά συγκινητική αυτή εμπειρία και τη μεγάλη επιτυχία και απήχηση που είχε το έργο αυτό, καθώς και ένα σεμινάριο δημιουργικής γραφής που παρακολούθησα μετά, μου δημιουργήθηκε η επιθυμία, με το υλικό που είχα συγκεντρώσει, να γράψω κάτι ενιαίο. Διήγημα, μυθιστόρημα, όπου κατέληγε, τέλος πάντων. Έτσι έγινε η αρχή, με ''ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ''. Από εκεί και ύστερα, ήταν μονόδρομος. Η συγγραφή είχε μπει για τα καλά στη ζωή μου. 

   Ας μιλήσουμε τώρα για τη ''ΓΙΑΣΕΜΗ''. Το βιβλίο αυτό είναι μία μίξη πραγματικών γεγονότων και μυθοπλασίας. Πρόκειται για δυο παράλληλες ιστορίες, από το 1898 ως το 1922 και το 1940, 3 γενιές στην ουσία, όπου, μέσα στο ιστορικό πλαίσιο, οι άνθρωποι αυτοί, οι ήρωές μου, ζουν τη ζωή και την καθημερινότητά τους προσπαθώντας, συγχρόνως, να διαχειριστούν τα γεγονότα που συμβαίνουν γύρω τους. Δεν είναι αμιγώς ιστορικό μυθιστόρημα, αλλά μια ιστορία μέσα στα πλαίσια της Ιστορίας και των ιστορικών γεγονότων της εποχής, τα οποία είναι, βέβαια, πραγματικά, έγκυρα και εξακριβωμένα. Έγραφαν την Ιστορία οι γενιές αυτές, αν και τότε δεν το γνώριζαν. 

   Μια από τις κεντρικές ηρωίδες μου, η Πασχαλιά, είναι πρόσωπο υπαρκτό. Ήταν μια θεία του πατέρα μου. Η ιστορία της είναι, εν μέρει, αληθινή. Όταν ήρθαν στην Ελλάδα, ο πατέρας μου ήταν 10 χρονών. Μεγάλη πια,  έμαθα κάποια πράγματα για τη ζωή τους εκεί, κάποιες ιστορίες του παππού, της γιαγιάς, όπως και του πατέρα μου και της αδελφής του. Όμως, οι πληροφορίες αυτές ήταν αρκετά ελλιπείς κι έτσι αποφάσισα να στηριχτώ σε κάποια γεγονότα και, μέσω της μυθοπλασίας, να δώσω τις δικές μου απαντήσεις. Ο λόγος για τον οποίο εγκατέλειψαν την Κωνσταντινούπολη τον Μάιο του 1922, μ' ένα καΐκι, είναι πραγματικός, όπως και ότι έβγαλαν το σκουφάκι από την κούκλα, για το φορέσουν στο μωρό, για να μην κρυώνει. Επίσης, ο πατέρας μου ήταν ένας από τους διασωθέντες του νοσοκομειακού πλοίου ''Αττική'', που βομβαρδίστηκε από τους Γερμανούς στις 12 Απριλίου του 1941.

   Η ανάγκη που έχει ο κάθε άνθρωπος να μάθει για την προέλευση και τις ρίζες του, την ιστορία των προγόνων του, οδηγούν τη Μαρίνα στη σύγχρονη Σμύρνη. Τα μόνα πράγματα που έχει στα χέρια της είναι ένα γράμμα από τα παλιά, δυο φωτογραφίες και κάποιες σκόρπιες επιθανάτιες κουβέντες της μητέρας της, της Γιασεμής. Τα βήματά της και η Μοίρα την οδηγούν στην έπαυλη ''Αμαρυλλίς'', όπου, ακούει με κομμένη την ανάσα, την υπέργηρη γυναίκα που ζει εκεί, να της διηγείται τα γεγονότα που σημάδεψαν τη ζωή των προγόνων της. Πραγματικότητα, φαντασία και οράματα από το παρελθόν, μπλέκονται το ένα μέσα στο άλλο. Η ζωή στο χωριό, την Πέραμο, η συνύπαρξη με τους Τούρκους, άλλοτε ζεστή και φιλική και άλλοτε επικίνδυνη. Η καινούρια ζωή στην Κωνσταντινούπολη. Η κοσμοπολίτισσα Σμύρνη. Άνθρωποι με διαφορετική κουλτούρα, διαφορετικούς χαρακτήρες, συναντιούνται και οι ζωές τους μπλέκονται, επηρεάζοντας η μια την άλλη. Ήθη, έθιμα, παραδόσεις, διαφορετικές νοοτροπίες. Και μέσα σε όλα αυτά, εκείνο που στέκει ορόσημο, είναι η άνευ όρων αγάπη. Μητρική, αδελφική, ερωτική. Η δοτικότητα, η δύναμη της συγχώρεσης. Και μια αγάπη ατέλειωτη, που ταξιδεύει πέρα και πάνω από τον χρόνο. Μια αγάπη που δεν μπορεί να την σταματήσει ούτε ο ίδιος ο θάνατος.  

  Έχουν γραφτεί άπειρα πράγματα γι' αυτό το θέμα, όμως, οι ιστορίες αυτές πάντα θα συγκινούν. Έμαθα πολλά κατά τη διάρκεια της συγγραφής αυτού του βιβλίου, λόγω της έρευνας που έκανα. Συγκινήθηκα, έκλαψα, αλλά κυρίως θύμωσα. Για τα παιχνίδια που παίχτηκαν στις πλάτες αθώων ανθρώπων. Συμφέροντα, λάθη, προδοσίες. Επειδή κάποιοι αποφάσισαν για μια ακόμη φορά, αβασάνιστα, να αιματοκυλήσουν τον κόσμο. Ό, τι θεωρούσαν δεδομένο οι άνθρωποι αυτοί, ανατράπηκε από τη μια στιγμή στην άλλη. Άλλοι όρισαν τη μοίρα τους κάνοντάς τους πιόνια στη σκακιέρα απάνθρωπων παιχνιδιών.   

   Τέλος, θα ήθελα να ευχαριστήσω μέσα απ' την καρδιά μου, όλους όσους πίστεψαν σ' εμένα και με στηρίζουν με κάθε τρόπο. Για την αγάπη και τα καλά τους λόγια. Για τις προτροπές τους να συνεχίσω να τους χαρίζω όμορφες εικόνες. Η μεγαλύτερη χαρά και ανταμοιβή για εμένα είναι, όπως οι ίδιοι λένε, πως κατάφερα να τους πάρω μαζί σ' ένα μαγικό ταξίδι στους δρόμους της Ανατολής και να μπουν μαζί με τους ήρωες μέσα στα όμορφα αρχοντικά, να περπατήσουν μαζί τους στην προκυμαία της Σμύρνης και δίπλα στον όμορφο Βόσπορο. Να οσφρανθούν τις πικάντικες Μικρασιάτικες μυρωδιές. 

     

      Με πολλή αγάπη και ευγνωμοσύνη, 

           ΣΤΕΛΛΑ ΦΡΑΝΤΖΗ